એક મોટું જંગલ હતું. તેમાં ભાસુરક નામનો એક ખૂબ જ ક્રૂર અને અભિમાની સિંહ રહેતો હતો. તે રોજ જંગલના ઘણા બધા પ્રાણીઓનો શિકાર કરતો. જંગલના બધા પ્રાણીઓ તેનાથી કંટાળી ગયા હતા. એક દિવસ બધા પ્રાણીઓએ ભેગા મળીને સિંહ પાસે જઈને એક પ્રસ્તાવ મૂક્યો, *મહારાજ! તમે રોજ આટલા બધા પ્રાણીઓનો શિકાર ન કરો. અમે રોજ વારાફરતી એક પ્રાણી તમારી પાસે મોકલી આપીશું.* સિંહ તૈયાર થઈ ગયો.

રોજ એક-એક પ્રાણી સિંહનો ખોરાક બનવા જતું. એક દિવસ એક નાના સસલાનો વારો આવ્યો. સસલું ખૂબ જ બુદ્ધિશાળી હતું. તેણે વિચાર્યું કે મરવાનું તો છે જ, તો પછી કંઈક ઉપાય કેમ ન કરવો? તે જાણીજોઈને સિંહ પાસે ખૂબ મોડું પહોંચ્યું.

ભૂખના માર્યા સિંહનો ગુસ્સો સાતમા આસમાને હતો. સસલાને જોઈને તે ગર્જના કરીને બોલ્યો, *એક તો તું આટલું નાનું છે અને વળી પાછો આટલો મોડો આવ્યો છે? હું હમણાં જ જંગલના બધા પ્રાણીઓને મારી નાખીશ!*

સસલાએ હાથ જોડીને નમ્રતાથી કહૃાું, *મહારાજ! એમાં મારો કોઈ વાંક નથી. હું તો સમયસર જ નીકળ્યો હતો, પણ રસ્તામાં મને એક બીજો સિંહ મળી ગયો. તે પોતાને આ જંગલનો રાજા કહેતો હતો. તેણે મને રોકી રાખ્યો હતો. હું માંડ-માંડ જીવ બચાવીને તમારી પાસે આવ્યો છું.*

પોતાના સિવાય બીજા સિંહની વાત સાંભળીને ભાસુરક ગુસ્સે ભરાયો, *કોણ છે એ? મને હમણાં જ તેની પાસે લઈ ચાલ!*

સસલું સિંહને એક ઊંડા કૂવા પાસે લઈ ગયું અને બોલ્યું, *મહારાજ, એ લુચ્ચો સિંહ આ કિલ્લાની અંદર છુપાયેલો છે.* સિંહે કૂવાની અંદર જોયું, તો તેને પાણીમાં પોતાનું જ પ્રતિબિંબ દેખાયું. સિંહને લાગ્યું કે આ જ બીજો સિંહ છે. તેણે ગુસ્સામાં ગર્જના કરી, તો કૂવામાંથી પણ તેવો જ મોટો પડઘો સંભળાયો.

અભિમાની સિંહ પોતાના પ્રતિસ્પર્ધીને મારવા માટે કંઈ પણ વિચાર્યા વગર કૂવામાં કૂદી પડ્યો અને ડૂબીને મરી ગયો. ચતુર સસલાએ પોતાની બુદ્ધિથી પોતાનો અને જંગલના બધા પ્રાણીઓનો જીવ બચાવી લીધો.

વાર્તામાંથી શીખઃ- બુદ્ધિ આગળ બળ પણ નકામું સાબિત થાય છે. ગમે તેટલો શક્તિશાળી શત્રુ હોય, તો પણ બુદ્ધિપૂર્વક કામ લેવાથી તેને હરાવી શકાય છે.

જો આપને આ પોસ્ટ ગમી હોય તો શેર કરો...

Follow us: આ જ પ્રકારની બીજી પોસ્ટ માટે અમારી એપ ડાઉનલોડ કરો.

Android: https://rb.gy/surhtv

Apple ios: https://rb.gy/cee4r9

Social Media

ફોટો સ્ટોરી માટે અમારા ઇન્સ્ટાગ્રામ પેઈજને ફોલ્લો કરો

https://www.instagram.com/nobatdaily?r=nametag

વિડિયો માટે અમારી યુ-ટ્યૂબ ચેનલને સબસ્ક્રાઈબ કરો

https://youtube.com/@Nobatofficial

એક મોટું અને લીલુંછમ જંગલ હતું. આ જંગલના એક મોટા વડના ઝાડ પર એક કાગડો અને કાગડી રહેતા હતા. ઝાડ પર તેમનો નાનો અને સુંદર માળો હતો. પણ મુશ્કેલી એ હતી કે એ જ વડના ઝાડના થડમાં એક મોટો અને ઝેરી કાળો સાપ પણ રહેતો હતો.

જ્યારે પણ કાગડી માળામાં ઈંડા મૂકતી, ત્યારે કાગડો અને કાગડી ખોરાકની શોધમાં બહાર જાય એટલે પેલો સાપ છુપાઈને ઉપર આવતો અને ઈંડા ખાઈ જતો. કાગડો અને કાગડી આનાથી બહુ જ દુઃખી હતા.

મિત્રની સલાહ

એક દિવસ કાગડાએ તેના પરમ મિત્ર શિયાળને પોતાની આ સમસ્યા જણાવી. કાગડાએ કહૃાું, *મિત્ર, મારે એ સાપથી મારા પરિવારને બચાવવો છે, પણ સાપ બહુ મોટો અને ઝેરી છે. હું તેની સામે લડી શકું તેમ નથી. હું શું કરું?*

શિયાળે થોડીવાર વિચાર કર્યો અને હસતા હસતા કહૃાું:

*તાકાત કરતાં યુક્તિથી કામ લેવું જોઈએ, મિત્ર! તું સાપ સાથે સીધી લડાઈ ન લડી શકે, પણ તું કોઈ એવી યુક્તિ કર જેથી બીજા કોઈના હાથે જ સાપનો નાશ થઈ જાય.* શિયાળે કાગડાને એક સરસ યોજના સમજાવી.

રાજકુમારીનો હાર

બીજા દિવસે સવારે, કાગડો ઉડતો ઉડતો નજીકના રાજ્યના મહેલ તરફ ગયો. ત્યાં મહેલના સુંદર બગીચામાં રાજાની દીકરી, એટલે કે રાજકુમારી, પોતાની દાસીઓ સાથે સરોવરમાં નાહવા માટે આવી હતી.

રાજકુમારીએ સરોવરમાં ઉતરતા પહેલાં પોતાનો કિંમતી સોનાનો હાર કિનારે એક પથ્થર પર મૂક્યો હતો. દાસીઓ અને સૈનિકો થોડા દૂર ઉભા હતા.

કાગડાએ બરાબર તક જોઈ. તે ઝડપથી નીચે આવ્યો, પોતાની ચાંચમાં એ ચમકતો સોનાનો હાર ઉપાડ્યો અને જોરજોરથી કાં-કાં કરવા લાગ્યો.

સૈનિકો પીછો કરે છે

રાજકુમારીની દાસીઓએ કાગડાને હાર લઈ જતા જોયો અને બૂમો પાડી, *જુઓ! જુઓ! પેલો કાગડો રાજકુમારીનો હાર લઈને ભાગી રહૃાો છે!*

રાજાના સૈનિકો તરત જ હાથમાં લાકડીઓ અને તલવારો લઈને કાગડાની પાછળ દોડ્યા. કાગડો બહુ હોશિયાર હતો. તે સૈનિકોને દેખાય તે રીતે ધીમે ધીમે ઉડતો રહૃાો અને સીધો પોતાના જંગલ તરફ આવી ગયો.

યુક્તિ સફળ થઈ

જંગલમાં આવીને કાગડો પેલા વડના ઝાડ પાસે પહોંચ્યો. સૈનિકો હજી પાછળ જ હતા. કાગડાએ ઝાડના થડમાં આવેલા સાપના દર (રાફડા)ની બરાબર અંદર એ સોનાનો હાર નાખી દીધો અને પોતે ઝાડની ઊંચી ડાળી પર જઈને બેસી ગયો.

સૈનિકોએ કાગડાને રાફડામાં હાર નાખતા જોઈ લીધો હતો. તેઓ જેવા હાર લેવા માટે રાફડાની નજીક ગયા, ત્યાં જ અંદરથી મોટો કાળો સાપ ફૂંફાડા મારતો બહાર નીકળ્યો.

સાપને જોઈને સૈનિકો સાવધ થઈ ગયા. પોતાના બચાવમાં અને સોનાનો હાર પાછો મેળવવા માટે સૈનિકોએ લાકડીઓ વડે સાપ પર હુમલો કર્યો અને તેને ત્યાં જ મારી નાખ્યો. ત્યારબાદ સૈનિકો હાર લઈને મહેલ તરફ પાછા ફર્યા.

વાર્તાનો અંત

કાગડો અને કાગડી ઝાડની ડાળી પર બેઠા બેઠા આ બધું જોઈ રહૃાા હતા. સાપના મરવાથી તેઓ ખૂબ ખુશ થયા. તેમણે શિયાળનો આભાર માન્યો અને ત્યાર પછી તેઓ પોતાના માળામાં કાયમ માટે શાંતિ અને સુખેથી રહેવા લાગ્યા.

વાર્તામાંથી શીખઃ- "જ્યારે શારીરિક બળ ઓછું હોય, ત્યારે બુદ્ધિ અને યુક્તિનો ઉપયોગ કરીને ગમે તેવા શક્તિશાળી શત્રુને પણ હરાવી શકાય છે.

જો આપને આ પોસ્ટ ગમી હોય તો શેર કરો...

Follow us: આ જ પ્રકારની બીજી પોસ્ટ માટે અમારી એપ ડાઉનલોડ કરો.

Android: https://rb.gy/surhtv

Apple ios: https://rb.gy/cee4r9

Social Media

ફોટો સ્ટોરી માટે અમારા ઇન્સ્ટાગ્રામ પેઈજને ફોલ્લો કરો

https://www.instagram.com/nobatdaily?r=nametag

વિડિયો માટે અમારી યુ-ટ્યૂબ ચેનલને સબસ્ક્રાઈબ કરો

https://youtube.com/@Nobatofficial

એક સમયે એક કૂતરો હતો. તે ખૂબ જ ભૂખ્યો હતો અને ખાવાની શોધમાં આમ-તેમ ભટકી રહૃાો હતો. શોધતા-શોધતા તેને રસ્તામાં એક હાડકું મળ્યું. હાડકું જોઈને કૂતરો તો ખુશખુશાલ થઈ ગયો. તેને થયું કે શાંતિથી બેસીને આનો આનંદ માણવો જોઈએ.

તે હાડકું મોઢામાં દબાવીને નદી કિનારેથી પસાર થઈ રહૃાો હતો. નદી પર એક નાનકડો પુલ હતો. જ્યારે તે પુલ પરથી પસાર થતો હતો, ત્યારે તેણે અચાનક નીચે નદીના પાણીમાં જોયું.

પાણીમાં તેને પોતાનું જ પ્રતિબિંબ દેખાયું. પણ કૂતરાને એમ લાગ્યું કે પાણીમાં બીજો એક કૂતરો છે અને તેના મોઢામાં પણ એક મોટું હાડકું છે. લાલચુ કૂતરાને મનમાં થયું, *જો હું આ બીજા કૂતરાનું હાડકું પણ પડાવી લઉં, તો મારી પાસે બે હાડકાં થઈ જશે અને મને ખાવાની ખૂબ મજા પડશે!*

આ વિચારીને તેણે પાણીમાં દેખાતા કૂતરા પર ભસવા માટે જેવું મોઢું ખોલ્યું, કે તરત જ તેના પોતાના મોઢામાં રહેલું હાડકું નદીના ઊંડા પાણીમાં જઈ પડ્યું.

કૂતરો જોતો જ રહી ગયો! તેની લાલચને કારણે તેણે પોતાનું અસલી હાડકું પણ ગુમાવી દીધું. તે ભૂખ્યો જ રહૃાો અને તેને પોતાની ભૂલ સમજાઈ ગઈ.

વાર્તામાંથી શીખઃ- *વધારે પડતી લાલચ હંમેશા નુકસાન પહોંચાડે છે. આપણી પાસે જે છે તેમાં સંતોષ માનવો જોઈએ.*

જો આપને આ પોસ્ટ ગમી હોય તો શેર કરો...

Follow us: આ જ પ્રકારની બીજી પોસ્ટ માટે અમારી એપ ડાઉનલોડ કરો.

Android: https://rb.gy/surhtv

Apple ios: https://rb.gy/cee4r9

Social Media

ફોટો સ્ટોરી માટે અમારા ઇન્સ્ટાગ્રામ પેઈજને ફોલ્લો કરો

https://www.instagram.com/nobatdaily?r=nametag

વિડિયો માટે અમારી યુ-ટ્યૂબ ચેનલને સબસ્ક્રાઈબ કરો

https://youtube.com/@Nobatofficial

એક ઘટાદાર વડનું ઝાડ હતું. તેના પર કબૂતરોનું એક મોટું ટોળું રહેતું હતું. એક દિવસ સવારના સમયે કબૂતરો ખોરાકની શોધમાં આકાશમાં ઉડી રહૃાા હતા.

ચોખાના દાણાની લાલચ

ઉડતા-ઉડતા કબૂતરોની નજર નીચે જમીન પર પડી. ત્યાં પુષ્કળ પ્રમાણમાં ચોખાના દાણા વેરાયેલા હતા. ભૂખ્યા કબૂતરો દાણા ચણવા માટે નીચે ઉતરવા લાગ્યા. ટોળામાં એક વૃદ્ધ અને અનુભવી કબૂતર હતું, તેણે ચેતવણી આપીઃ

*મિત્રો, આ નિર્જન જંગલમાં આટલા બધા ચોખાના દાણા ક્યાંથી આવ્યા? મને આમાં કંઈક જોખમ લાગે છે.*

પરંતુ યુવાન કબૂતરો ભૂખને કારણે લલચાઈ ગયા હતા, તેમણે વૃદ્ધ કબૂતરની વાત માની નહીં અને નીચે ઉતરીને દાણા ચણવા લાગ્યા.

જાળમાં ફસાયા

જેવા કબૂતરો દાણા ચણવામાં મશગૂલ થયા, કે તરત જ તેમના પર એક મોટી જાળ આવી પડી! એક શિકારીએ ઝાડ પાછળ છુપાઈને આ જાળ બિછાવી હતી. બધા જ કબૂતરો જાળમાં ફસાઈ ગયા. શિકારીને પોતાની તરફ આવતો જોઈ કબૂતરો ગભરાઈ ગયા અને પોતપોતાની રીતે ઉડવાનો પ્રયત્ન કરવા લાગ્યા, પણ કોઈ સફળ થયું નહીં.

યુક્તિ અને એકતા

ત્યારે પેલા અનુભવી વૃદ્ધ કબૂતરે બૂમ પાડીને કહૃાું: *ગભરાશો નહીં! જો તમે અલગ-અલગ ઉડશો તો શિકારી આપણને પકડી લેશે. પણ જો આપણે બધા મળીને એકસાથે જોર કરીએ અને આખી જાળ લઈને જ ઉડી જઈએ, તો આપણે બચી શકીશું.*

બધા કબૂતરોએ હિંમત ભેગી કરી. *એક... બે... ત્રણ!* અને એકસાથે પાંખો ફફડાવી. શિકારી તો જોતો જ રહી ગયો! આખું કબૂતરોનું ટોળું જાળ સાથે આકાશમાં ઉડવા લાગ્યું.

ઉંદર મિત્રની મદદ

કબૂતરો ઉડતા-ઉડતા એક ઉંદરના દર પાસે પહોંચ્યા, જે વૃદ્ધ કબૂતરનો પાકો મિત્ર હતો. વૃદ્ધ કબૂતરે સાદ પાડ્યો અને ઉંદર તરત જ બહાર આવ્યો. ઉંદરે પોતાના અણીદાર દાંત વડે ફટાફટ જાળ કાપી નાખી અને બધા જ કબૂતરો આઝાદ થઈ ગયા.

વાર્તામાંથી શીખઃ- *સંપ ત્યાં જંપ.* જ્યારે આપણે હળીમળીને એકતાથી કામ કરીએ છીએ, ત્યારે ગમે તેવી મોટી મુશ્કેલીને પણ હરાવી શકાય છે.

જો આપને આ પોસ્ટ ગમી હોય તો શેર કરો...

Follow us: આ જ પ્રકારની બીજી પોસ્ટ માટે અમારી એપ ડાઉનલોડ કરો.

Android: https://rb.gy/surhtv

Apple ios: https://rb.gy/cee4r9

Social Media

ફોટો સ્ટોરી માટે અમારા ઇન્સ્ટાગ્રામ પેઈજને ફોલ્લો કરો

https://www.instagram.com/nobatdaily?r=nametag

વિડિયો માટે અમારી યુ-ટ્યૂબ ચેનલને સબસ્ક્રાઈબ કરો

https://youtube.com/@Nobatofficial

એક નાનકડું ગામ હતું. તેમાં આરવ નામનો એક ખૂબ જ જિજ્ઞાસુ છોકરો રહેતો હતો. આરવને નવી નવી વસ્તુઓ જાણવાનો બહુ શોખ. એક દિવસ તેના કાકાએ તેને જન્મદિવસ પર એક બિલોરી કાચ ભેટમાં આપ્યો.

આરવ તો ખુશ થઈ ગયો! તે આખો દિવસ કાચમાંથી કીડીઓ, પાંદડાં અને નાના જીવજંતુઓ જોયા કરતો. તેને નવાઈ લાગતી કે આ કાચમાં બધી વસ્તુઓ આટલી મોટી કેમ દેખાય છે?

એક બપોરે આરવ બગીચામાં બેઠો હતો. સૂરજદાદા બરાબર તપી રહૃાા હતા. આરવે મજાકમાં બિલોરી કાચને એક સૂકા પાંદડા પર ધર્યો. કાચમાંથી સૂર્યના કિરણો એક નાના ટપકા તરીકે પાંદડા પર પડ્યા. થોડી જ વારમાં તેમાંથી ધુમાડો નીકળવા લાગ્યો અને પાંદડું સળગી ગયું!

આરવ તો ગભરાઈ ગયો. તે દોડતો તેના દાદા પાસે ગયો અને પૂછ્યું, ''દાદા, આ કાચમાં તો જાદુ છે! તેણે પાંદડું સળગાવી દીધું!''

દાદા હસ્યા અને સમજાવ્યું, ''બેટા, આ જાદુ નથી, પણ વિજ્ઞાન છે. આ બિલોરી કાચ સૂર્યના ફેલાયેલા કિરણોને એકત્રિત કરીને એક જ બિંદુ પર કેન્દ્રિત કરે છે. જ્યારે આ બધા કિરણોની ગરમી એક જગ્યાએ ભેગી થાય, ત્યારે ત્યાં ખૂબ ઊર્જા પેદા થાય છે અને એટલે જ પાંદડું સળગ્યું.''

આરવ સમજી ગયો કે સૂર્યપ્રકાશમાં કેટલી શક્તિ છે. તેણે નક્કી કર્યું કે તે હવે આવી રીતે કંઈ નુકસાન નહીં કરે, પણ સૂર્યની શક્તિનો સારો ઉપયોગ કેવી રીતે થાય તે શીખશે.

બોધઃ વિજ્ઞાન આપણી આસપાસ જ છે. જો આપણે સમજદારીથી તેનો ઉપયોગ કરીએ, તો તે આપણને કુદરતની અદભૂત શક્તિઓ વિશે ઘણું શીખવી શકે છે.

જો આપને આ પોસ્ટ ગમી હોય તો શેર કરો...

Follow us: આ જ પ્રકારની બીજી પોસ્ટ માટે અમારી એપ ડાઉનલોડ કરો.

Android: https://rb.gy/surhtv

Apple ios: https://rb.gy/cee4r9

Social Media

ફોટો સ્ટોરી માટે અમારા ઇન્સ્ટાગ્રામ પેઈજને ફોલ્લો કરો

https://www.instagram.com/nobatdaily?r=nametag

વિડિયો માટે અમારી યુ-ટ્યૂબ ચેનલને સબસ્ક્રાઈબ કરો

https://youtube.com/@Nobatofficial

એક મોટું અને ગાઢ જંગલ હતું. તેમાં એક શક્તિશાળી સિંહ રહેતો હતો. બપોરનો સમય હતો અને સિંહ ભરબપોરે એક ઘટાદાર ઝાડ નીચે નિરાંતે ઊંઘી રહૃાો હતો.

એ જ ઝાડ પાસે એક નાનકડો દર હતો, જેમાં એક તોફાની ઉંદરડી રહેતી હતી. સિંહને સૂતેલો જોઈને ઉંદરડીને મજાક કરવાનું મન થયું. તે દોડતી આવી અને સિંહના શરીર પર ચઢી ગઈ! તે ક્યારેક તેની પીઠ પર દોડે તો ક્યારેક તેની કેશવાળીમાં છુપાઈ જાય.

સિંહની ઊંઘ બગડી. તેણે જોરદાર ગર્જના કરી અને પંજો મારીને ઉંદરડીને પકડી લીધી. સિંહ ગુસ્સામાં બોલ્યો, *હે નાનકડી ઉંદરડી! તારી આટલી હિંમત કે તે મારી ઊંઘ બગાડી? હવે હું તને ખાઈ જઈશ!*

ઉંદરડી તો થરથર ધ્રૂજવા લાગી. તેણે કરગરીને કહૃાું, *અરે મહારાજ! મને માફ કરી દો. હું તો નાનકડું જીવ છું, મને ખાવાથી તમારું પેટ નહીં ભરાય. મને છોડી દો, કદાચ ક્યારેક હું પણ તમને કામ આવીશ.*

સિંહને હસવું આવ્યું, *તું આટલી નાની અને મને મદદ કરીશ? ભલે, તારા પર દયા આવી એટલે તને જવા દઉં છું.*

થોડા દિવસો વીતી ગયા. એક દિવસ જંગલમાં શિકારીઓ આવ્યા અને તેમણે સિંહને પકડવા માટે જાળ બિછાવી. સિંહ શિકારની શોધમાં હતો ત્યારે એ જાળમાં ફસાઈ ગયો. સિંહ ખૂબ તરફડ્યો, પણ જાળમાંથી બહાર ન નીકળી શક્યો. તેણે જોરજોરથી ગર્જના કરવા માંડી.

પેલી ઉંદરડીએ સિંહની ગર્જના સાંભળી. તે તરત જ ત્યાં દોડી આવી. તેણે જોયું કે વનરાજ મુસીબતમાં છે. તેણે જરાય વાર કર્યા વગર પોતાના અણીદાર દાંત વડે જાળને કાપવાનું શરૂૂ કરી દીધું. જોતજોતામાં જાળ કપાઈ ગઈ અને સિંહ આઝાદ થઈ ગયો!

સિંહને સમજાયું કે કોઈ પણ નાનું હોય કે મોટું, દરેકની પોતાની કિંમત હોય છે. સિંહે ઉંદરડીનો આભાર માન્યો અને ત્યારથી બંને પાકા મિત્ર બની ગયા.

વાર્તામાંથી શીખઃ- *ગુનો કરનાર ગમે તેટલી ચતુરાઈ વાપરે, પણ તેના મનનો ડર જ તેને પકડાવી દે છે.*

જો આપને આ પોસ્ટ ગમી હોય તો શેર કરો...

Follow us: આ જ પ્રકારની બીજી પોસ્ટ માટે અમારી એપ ડાઉનલોડ કરો.

Android: https://rb.gy/surhtv

Apple ios: https://rb.gy/cee4r9

Social Media

ફોટો સ્ટોરી માટે અમારા ઇન્સ્ટાગ્રામ પેઈજને ફોલ્લો કરો

https://www.instagram.com/nobatdaily?r=nametag

વિડિયો માટે અમારી યુ-ટ્યૂબ ચેનલને સબસ્ક્રાઈબ કરો

https://youtube.com/@Nobatofficial

સોનાની મહોરો અને ન્યાય

એકવાર બાદશાહ અકબરના દરબારમાં એક વેપારી ફરિયાદ લઈને આવ્યો. તેણે કહૃાું, *જહાંપનાહ, મારા ઘરમાં ચોરી થઈ છે. મને શંકા છે કે મારા પાંચ નોકરોમાંથી જ કોઈએ મારી સોનાની મહોરોની થેલી ચોરી છે, પણ કોણે તે ખબર નથી પડતી.*

અકબરે આ સમસ્યા ઉકેલવાનું કામ બીરબલને સોંપ્યું.

બીરબલની યુક્તિ

બીરબલે પાંચેય નોકરોને દરબારમાં બોલાવ્યા. તેણે દરેક નોકરને એક સરખી લંબાઈની લાકડી આપી અને કહૃાું:

*આ કોઈ સાધારણ લાકડીઓ નથી, આ જાદુઈ લાકડીઓ છે. તમે આ લાકડીઓ લઈને ઘરે જાવ અને કાલે સવારે પાછા આવજો. જેણે ચોરી કરી હશે, તેની લાકડી રાતભર માં બે ઈંચ વધી જશે.* પાંચેય નોકરો પોતપોતાની લાકડી લઈને ઘરે ગયા.

ચોરની ગભરામણ

જે નોકરે ખરેખર ચોરી કરી હતી, તે ઘરે જઈને ખૂબ ગભરાઈ ગયો. તેણે વિચાર્યું:

*જો કાલે સવારે મારી લાકડી બે ઈંચ વધી જશે, તો બીરબલ મને તરત પકડી પાડશે. લાવને, હું અત્યારે જ આ લાકડીને બે ઈંચ કાપી નાખું, જેથી વધ્યા પછી તે ફરી પાછી અસલ માપની થઈ જાય!*

તેણે પોતાની લાકડી બે ઈંચ કાપી નાખી અને શાંતિથી સૂઈ ગયો.

સત્યનો વિજય

બીજા દિવસે સવારે બીરબલે બધાની લાકડીઓ તપાસી. એક નોકરની લાકડી બાકીના બધા કરતા બે ઈંચ નાની હતી.

બીરબલે તરત જ તેની તરફ આંગળી ચીંધીને કહૃાું, *જહાંપનાહ, આ જ ચોર છે!*

બાદશાહ નવાઈ પામ્યા અને પૂછ્યું, *તને કેવી રીતે ખબર પડી? લાકડી તો વધી નથી, ઉલટાની નાની થઈ છે!*

બીરબલે હસીને જવાબ આપ્યોઃ 'મહારાજ, લાકડી જાદુઈ નહોતી, સાધારણ જ હતી. પણ ચોરના મનમાં ફાળ પડી કે તેની લાકડી વધશે, એટલે પકડાઈ જવાના ડરે તેણે પહેલેથી જ લાકડી કાપી નાખી અને પોતે જ પોતાની ચોરી સાબિત કરી દીધી.'

વાર્તામાંથી શીખઃ- 'ગુનો કરનાર ગમે તેટલી ચતુરાઈ વાપરે, પણ તેના મનનો ડર જ તેને પકડાવી દે છે."

જો આપને આ પોસ્ટ ગમી હોય તો શેર કરો...

Follow us: આ જ પ્રકારની બીજી પોસ્ટ માટે અમારી એપ ડાઉનલોડ કરો.

Android: https://rb.gy/surhtv

Apple ios: https://rb.gy/cee4r9

Social Media

ફોટો સ્ટોરી માટે અમારા ઇન્સ્ટાગ્રામ પેઈજને ફોલ્લો કરો

https://www.instagram.com/nobatdaily?r=nametag

વિડિયો માટે અમારી યુ-ટ્યૂબ ચેનલને સબસ્ક્રાઈબ કરો

https://youtube.com/@Nobatofficial

એક સમયની વાત છે, એક ટોપી વેચવાવાળો ફેરિયો હતો. તે આખો દિવસ ગામડે-ગામડે ફરીને રંગબેરંગી ટોપીઓ વેચતો હતો.

બપોરનો આરામ

એક ગરમ બપોરે, ફેરિયો ખૂબ થાકી ગયો હતો. તેણે જોયું કે રસ્તામાં એક મોટું અને ઘટાદાર ઝાડ છે. તેણે વિચાર્યું, *ચાલો, થોડીવાર અહીં આરામ કરી લઉં.* તેણે પોતાની ટોપીઓનું પોટલું બાજુમાં મૂક્યું અને ઠંડા છાંયડામાં સૂઈ ગયો. થોડી જ વારમાં તેને ઘસઘસાટ ઊંઘ આવી ગઈ.

નકલખોર વાંદરા

એ ઝાડ પર ઘણા બધા વાંદરાઓ રહેતા હતા. જ્યારે ફેરિયો સૂતો હતો, ત્યારે વાંદરાઓ નીચે આવ્યા. તેમણે જોયું કે પોટલામાં તો સુંદર લાલ, પીળી અને વાદળી ટોપીઓ છે.

દરેક વાંદરાએ એક-એક ટોપી ઉપાડી.

બધા વાંદરા પોતપોતાના માથા પર ટોપી પહેરીને પાછા ઝાડ પર ચડી ગયા.

ફેરિયાની ચતુરાઈ

થોડીવાર પછી ફેરિયો જાગ્યો. તેણે જોયું તો પોટલું ખાલી હતું! તે ગભરાઈ ગયો અને આમ-તેમ જોવા લાગ્યો. જ્યારે તેણે ઉપર જોયું, તો બધા વાંદરાઓ તેની ટોપીઓ પહેરીને બેઠા હતા.

ફેરિયાએ ગુસ્સામાં હાથ હલાવ્યો, તો વાંદરાઓએ પણ સામે હાથ હલાવ્યા. ફેરિયો સમજી ગયો કે આ વાંદરાઓ નકલખોર છે. તેને એક યુક્તિ સૂઝી.

તેણે પોતાના માથા પર પહેરેલી ટોપી ઉતારી. વાંદરાઓ પણ તેને ધ્યાનથી જોઈ રહૃાા હતા. ફેરિયાએ પોતાની ટોપી જોરથી જમીન પર ફેંકી.

તરત જ, પેલા નકલખોર વાંદરાઓએ પણ પોતપોતાની ટોપીઓ નીચે ફેંકી દીધી!

પરિણામ

ફેરિયો મનોમન હસ્યો. તેણે ઝડપથી બધી જ ટોપીઓ ભેગી કરી, પોટલામાં ભરી અને ત્યાંથી ચાલતો થયો.

વાર્તામાંથી શીખઃ- નકલ કરવામાં પણ અક્કલ જોઈએ. જ્યારે મુશ્કેલી આવે, ત્યારે શાંત મનથી વિચાર કરવાથી રસ્તો જરૂર મળે છે.

જો આપને આ પોસ્ટ ગમી હોય તો શેર કરો...

Follow us: આ જ પ્રકારની બીજી પોસ્ટ માટે અમારી એપ ડાઉનલોડ કરો.

Android: https://rb.gy/surhtv

Apple ios: https://rb.gy/cee4r9

Social Media

ફોટો સ્ટોરી માટે અમારા ઇન્સ્ટાગ્રામ પેઈજને ફોલ્લો કરો

https://www.instagram.com/nobatdaily?r=nametag

વિડિયો માટે અમારી યુ-ટ્યૂબ ચેનલને સબસ્ક્રાઈબ કરો

https://youtube.com/@Nobatofficial

એક સુંદર સરોવર હતું. તેમાં કંબુગ્રીવ નામનો એક કાચબો રહેતો હતો. તે સરોવરના કિનારે રહેતા બે હંસો, સંકટ અને વિકટનો ગાઢ મિત્ર હતો. ત્રણેય મિત્રો રોજ કલાકો સુધી વાતો કરતા અને આનંદથી રહેતા.

સંકટનો સમય

એકવાર જંગલમાં ભારે દુષ્કાળ પડ્યો. સરોવરનું પાણી ધીરે ધીરે સુકાવા લાગ્યું. હંસોને ચિંતા થઈ કે જો પાણી સુકાઈ જશે, તો તેમનો મિત્ર કાચબો જીવતો નહીં રહી શકે.

હંસોએ કહૃાું, "મિત્ર, અમે તો ઉડીને બીજા સરોવરે જઈ શકીશું, પણ તારું શું થશે?*

કાચબાની યુક્તિ

કાચબો ચતુર હતો, તેણે એક ઉપાય બતાવ્યોઃ "તમે એક મજબૂત લાકડી શોધી લાવો. તમે બંને તે લાકડીને છેડેથી તમારી ચાંચમાં પકડી લેજો. હું તે લાકડીને વચ્ચેથી મારા મોં વડે પકડી રાખીશ. આ રીતે જ્યારે તમે ઉડશો, ત્યારે હું પણ તમારી સાથે ઉડીને બીજા સરોવરે પહોંચી જઈશ.*

હંસો તૈયાર થયા, પણ તેમણે એક શરત મૂકીઃ *રસ્તામાં ભલે ગમે તે થાય, તારે તારું મોં ખોલવું નહીં. જો તું બોલીશ, તો તું નીચે પડી જઈશ.*

મોંફાટ કાચબો

જ્યારે હંસો કાચબાને લાકડી પર લટકાવીને આકાશમાં ઉડવા લાગ્યા, ત્યારે આ દ્રશ્ય અદભૂત હતું. લોકો નીચેથી જોવા લાગ્યા અને બૂમો પાડવા લાગ્યા, *જુઓ, જુઓ! હંસો કાચબાને લઈ જાય છે!*

લોકોનો ઘોંઘાટ સાંભળીને કાચબાથી રહેવાયું નહીં. તેને થયું કે તે લોકોને કંઈક જવાબ આપે. જેવું તેણે બોલવા માટે મોં ખોલ્યું કે તરત જ લાકડી પરથી તેની પકડ છૂટી ગઈ.

અંતિમ પરિણામ

કાચબો સીધો નીચે જમીન પર પટકાયો અને મૃત્યુ પામ્યો. હંસો પોતાના મિત્રને બચાવી ન શક્યા કારણ કે કાચબાએ પોતાની જીભ પર કાબૂ રાખ્યો નહોતો.

વાર્તામાંથી શીખઃ- વધારે પડતું બોલવું હાનિકારક છે. જે મિત્રોની સલાહ માનતા નથી અને સમય-અસમયનો વિચાર કર્યા વગર બોલે છે, તેમનું પતન નિશ્ચિત છે.

જો આપને આ પોસ્ટ ગમી હોય તો શેર કરો...

Follow us: આ જ પ્રકારની બીજી પોસ્ટ માટે અમારી એપ ડાઉનલોડ કરો.

Android: https://rb.gy/surhtv

Apple ios: https://rb.gy/cee4r9

Social Media

ફોટો સ્ટોરી માટે અમારા ઇન્સ્ટાગ્રામ પેઈજને ફોલ્લો કરો

https://www.instagram.com/nobatdaily?r=nametag

વિડિયો માટે અમારી યુ-ટ્યૂબ ચેનલને સબસ્ક્રાઈબ કરો

https://youtube.com/@Nobatofficial

એક મોટું અને ગાઢ જંગલ હતું. ઉનાળાનો દિવસ હતો અને બપોરનો સમય હોવાથી સૂરજ તપી રહૃાો હતો. એક શિયાળ ખોરાકની શોધમાં આમ-તેમ ભટકી રહૃાું હતું. તેને ખૂબ જ ભૂખ અને તરસ લાગી હતી.

ચાલતા-ચાલતા તે જંગલની બહાર એક ખેતર પાસે આવી પહોંચ્યું. ત્યાં તેણે એક સુંદર દ્રાક્ષનો માંડવો જોયો. માંડવા પર દ્રાક્ષની મોટી-મોટી અને પાકેલી લૂમો લટકી રહી હતી. દ્રાક્ષ જોઈને શિયાળના મોઢામાં પાણી આવી ગયું!

શિયાળે વિચાર્યું, *વાહ! આજે તો નસીબ ખૂલી ગયા. આ મીઠી દ્રાક્ષ ખાવા મળે તો ભૂખ અને તરસ બંને મટી જાય.*

શિયાળનો પ્રયત્ન

દ્રાક્ષનો માંડવો થોડો ઊંચો હતો. શિયાળે દ્રાક્ષ સુધી પહોંચવા માટે એક જોરદાર કુદકો માર્યો, પણ અફસોસ! તે દ્રાક્ષ સુધી પહોંચી શક્યું નહીં.

તેણે ફરીથી પ્રયત્ન કર્યો. થોડે દૂર જઈને દોડીને આવીને મોટો કુદકો માર્યો, પણ આ વખતે પણ તે નિષ્ફળ રહૃાું. શિયાળ થાકી ગયું હતું, પણ લાલચ તેને રોકવા દેતી નહોતી. તેણે વારંવાર કુદકા માર્યા, પણ દ્રાક્ષ તેના હાથમાં (કે મોઢામાં) આવી જ નહીં.

છેવટે હાર માની

જ્યારે શિયાળ સાવ થાકીને લોથપોથ થઈ ગયું અને તેને સમજાઈ ગયું કે તે ગમે તેટલા પ્રયત્ન કરશે તો પણ દ્રાક્ષ સુધી પહોંચી શકશે નહીં, ત્યારે તેણે પોતાની હાર છુપાવવા માટે રસ્તો શોધ્યો.

પોતાનું મોઢું બગાડીને, જતાં-જતાં તે મોટેથી બોલ્યું:

*જવા દોને ભાઈ, આ દ્રાક્ષ તો ખાટી છે! આવી ખાટી દ્રાક્ષ ખાઈને કોણ બીમાર પડે?*

આમ કહીને શિયાળ પોતાની આબરૂ બચાવવા ત્યાંથી ચાલતું થયું.

વાર્તામાંથી શીખઃ- ઘણીવાર જ્યારે લોકો પોતાની નબળાઈને કારણે કોઈ વસ્તુ મેળવી શકતા નથી, ત્યારે તેઓ તે વસ્તુમાં જ ખામી કાઢવા લાગે છે. અંગ્રેજીમાં આના માટે એક કહેવત છે.

(ખાટી દ્રાક્ષ).

જો આપને આ પોસ્ટ ગમી હોય તો શેર કરો...

Follow us: આ જ પ્રકારની બીજી પોસ્ટ માટે અમારી એપ ડાઉનલોડ કરો.

Android: https://rb.gy/surhtv

Apple ios: https://rb.gy/cee4r9

Social Media

ફોટો સ્ટોરી માટે અમારા ઇન્સ્ટાગ્રામ પેઈજને ફોલ્લો કરો

https://www.instagram.com/nobatdaily?r=nametag

વિડિયો માટે અમારી યુ-ટ્યૂબ ચેનલને સબસ્ક્રાઈબ કરો

https://youtube.com/@Nobatofficial

એક સમયની વાત છે, એક કાગડાને ક્યાંકથી પનીરનો એક મોટો ટુકડો મળ્યો. કાગડો તો ખુશ થઈ ગયો અને પનીરનો ટુકડો ચાંચમાં દબાવીને શાંતિથી ખાવા માટે એક ઝાડની ડાળી પર જઈને બેઠો.

શિયાળની લાલચ

એ જ સમયે એક ભૂખ્યું શિયાળ ત્યાંથી પસાર થતું હતું. તેની નજર કાગડાની ચાંચમાં રહેલા પનીરના ટુકડા પર પડી. શિયાળના મોઢામાં પાણી આવી ગયું. તેણે વિચાર્યું, *ગમે તેમ કરીને આ પનીર મારે પડાવવું જ પડશે.*

પણ કાગડો તો ઊંચા ઝાડ પર હતો, એટલે શિયાળ તેની પાસે પહોંચી શકે તેમ નહોતું. તેથી તેણે પોતાની લુચ્ચાઈ વાપરવાનું નક્કી કર્યું.

ખોટા વખાણ (ખુશામત)

શિયાળ ઝાડ નીચે ઊભું રહૃાું અને કાગડા તરફ જોઈને મીઠું-મીઠું બોલવા લાગ્યું:

*અરે વાહ! કાગડાભાઈ, આજે તો તમે કેટલા સુંદર લાગો છો! તમારા પીંછા તો જુઓ, કેવા રેશમ જેવા ચમકે છે! તમારી આંખોમાં તો ગજબનું તેજ છે.*

કાગડો તો આ સાંભળીને થોડો મરકાયો, પણ પનીરનો ટુકડો છોડ્યો નહીં. શિયાળે આગળ વધતા કહૃાું:

"મેં સાંભળ્યું છે કે તમારો અવાજ આખા જંગલમાં સૌથી મધુર છે. કોયલ પણ તમારી આગળ કાંઈ નથી. શું મને આજે તમારું એક મીઠું ગીત સાંભળવા મળશે? મારું મન પવિત્ર થઈ જશે.*

કાગડાની ભૂલ

પોતાના આવા વખાણ સાંભળીને કાગડો અભિમાનમાં આવી ગયો. તે ભૂલી ગયો કે તેની ચાંચમાં પનીર છે. જેવું તેણે ગાવા માટે મોઢું ખોલ્યું અને બોલ્યો *કા... કા...*, કે તરત જ પનીરનો ટુકડો નીચે જમીન પર પડી ગયો.

નીચે ટાંપીને બેઠેલા લુચ્ચા શિયાળે તરત જ પનીરનો ટુકડો મોઢામાં લીધો અને જંગલમાં ભાગી ગયું. બિચારો કાગડો પસ્તાવો કરતો રહી ગયો.

વાર્તામાંથી શીખઃ- *જે લોકો તમારા ખોટા વખાણ (ખુશામત) કરે છે, તેનાથી હંમેશા સાવધ રહેવું જોઈએ. ખુશામત કરનાર વ્યક્તિનો સ્વાર્થ હંમેશા છુપાયેલો હોય છે.*

જો આપને આ પોસ્ટ ગમી હોય તો શેર કરો...

Follow us: આ જ પ્રકારની બીજી પોસ્ટ માટે અમારી એપ ડાઉનલોડ કરો.

Android: https://rb.gy/surhtv

Apple ios: https://rb.gy/cee4r9

Social Media

ફોટો સ્ટોરી માટે અમારા ઇન્સ્ટાગ્રામ પેઈજને ફોલ્લો કરો

https://www.instagram.com/nobatdaily?r=nametag

વિડિયો માટે અમારી યુ-ટ્યૂબ ચેનલને સબસ્ક્રાઈબ કરો

https://youtube.com/@Nobatofficial

એક ગામમાં એક ગરીબ કઠિયારો રહેતો હતો. તે ખૂબ જ ઈમાનદાર હતો. એક દિવસ તે નદી કિનારે આવેલા એક ઝાડ પર લાકડા કાપી રહૃાો હતો. અચાનકતેની કુહાડી તેના હાથમાંથી છટકીને નદીમાં પડી ગઈ.

નદી ખૂબ ઊંડી હતી એટલે કઠિયારો કુહાડી કાઢી શક્યો નહીં. તે નદી કિનારે બેસીને રડવા લાગ્યો. તેનું રડવું સાંભળીને નદીના જળદેવતા પ્રગટ થયા.

જળદેવતાએ પૂછ્યું *શું થયું ભાઈ? તું કેમ રડે છે?*

કઠિયારાએ કહૃાું *મહારાજમારી કુહાડી નદીમાં પડી ગઈ છે. હવે હું લાકડા કેવી રીતે કાપીશ અને મારા પરિવારનું પેટ કેવી રીતે ભરીશ?*

જળદેવતાએ નદીમાં ડૂબકી મારી અને સોનાની કુહાડી બહાર કાઢીને પૂછ્યું*શું આ તારી કુહાડી છે?*

કઠિયારે કહૃાું*ના મહારાજઆ મારી નથી.*

જળદેવતાએ ફરી ડૂબકી મારી અને રૂપા (ચાંદી) ની કુહાડી કાઢીને પૂછ્યું*તો શું આ તારી કુહાડી છે?*

કઠિયારાએ ફરી કહૃાું*ના મહારાજઆ પણ મારી નથી.*

ત્રીજી વાર જળદેવતાએ લોખંડની કુહાડી કાઢી. કુહાડી જોઈને કઠિયારો ખુશ થઈ ગયો અને બોલ્યો*હા મહારાજ! આ જ મારી કુહાડી છે.*

જળદેવતા કઠિયારાની પ્રામાણિકતાથી ખૂબ ખુશ થયા. તેમણે લોખંડની કુહાડી તો આપી જસાથે સાથે ઈનામ તરીકે સોના અને ચાંદીની કુહાડી પણ કઠિયારાને ભેટમાં આપી દીધી.

વાર્તામાંથી શીખઃ- પ્રામાણિકતાનું ફળ હંમેશા મીઠું હોય છે.

જો આપને આ પોસ્ટ ગમી હોય તો શેર કરો...

Follow us: આ જ પ્રકારની બીજી પોસ્ટ માટે અમારી એપ ડાઉનલોડ કરો.

Android: https://rb.gy/surhtv

Apple ios: https://rb.gy/cee4r9

Social Media

ફોટો સ્ટોરી માટે અમારા ઇન્સ્ટાગ્રામ પેઈજને ફોલ્લો કરો

https://www.instagram.com/nobatdaily?r=nametag

વિડિયો માટે અમારી યુ-ટ્યૂબ ચેનલને સબસ્ક્રાઈબ કરો

https://youtube.com/@Nobatofficial

એક ખૂબ જ સુંદર અને જાદુઈ નગરી હતી, જેનું નામ હતું 'નીલકમલ'. આ નગરી આકાશમાં વાદળોની વચ્ચે વસેલી હતી. ત્યાં ઘણી બધી પરીઓ રહેતી હતી, પણ એમાં 'આરાધ્યા' નામની પરી સૌથી અલગ હતી. આરાધ્યા પાસે ચમકતી સોનેરી પાંખો હતી.

એક મુશ્કેલ દિવસ

એક દિવસ આરાધ્યા પૃથ્વી પરના એક સુંદર બગીચામાં વિહાર કરવા ઉતરી. ત્યાં તેણે જોયું કે એક નાનકડી ચકલી ઝાડ નીચે પડી હતી. ચકલીની પાંખમાં ઈજા થઈ હતી અને તે ઊડી શકતી નહોતી. તેની આસપાસના ફૂલો પણ કરમાઈ ગયા હતા કારણ કે ત્યાં ઘણા સમયથી વરસાદ પડ્યો નહોતો.

પરીની મૂંઝવણ

આરાધ્યા પાસે એક જાદુઈ છડી હતી, પણ નિયમ એવો હતો કે પરીઓ પોતાની જાદુઈ શક્તિનો ઉપયોગ ફક્ત પોતાની નગરી માટે જ કરી શકતી. જો તે કોઈ બીજાની મદદ કરે, તો તેની સોનેરી પાંખોની ચમક ઓછી થઈ જવાની બીક હતી.

પરંતુ, આરાધ્યાનું હ્ય્દય ખૂબ દયાળુ હતું. તેણે વિચાર્યું, ''જો મારી પાંખોની ચમક ઓછી થઈ જાય તો ભલે, પણ આ બિચારી ચકલીનો જીવ બચવો જોઈએ.''

જાદુઈ ચમત્કાર

આરાધ્યાએ પોતાની જાદુઈ છડી હવામાં ફેરવી અને મંત્ર બોલ્યો. તરત જઃ આકાશમાંથી હળવો વરસાદ પડવા લાગ્યો. કરમાઈ ગયેલા ફૂલો ફરીથી ખીલી ઉઠ્યા. ચકલીની પાંખ આપોઆપ સાજી થઈ ગઈ અને તે કિલકિલાટ કરતી ઊડવા લાગી.

અણધાર્યું પરિણામ

જેવી આરાધ્યાએ મદદ કરી, તેને લાગ્યું કે તેની પાંખો ભારે થઈ રહી છે. તેને ડર લાગ્યો કે હવે તેની ચમક ચાલી ગઈ હશે. પણ જ્યારે તેણે પાછળ ફરીને જોયું, તો તેની પાંખો પહેલા કરતાં પણ વધારે તેજસ્વી અને સપ્તરંગી બની ગઈ હતી!

ત્યાં જ પરીઓની રાણી પ્રગટ થયા અને બોલ્યા, ''આરાધ્યા, સાચો જાદુ લાકડીમાં નહીં, પણ બીજાની મદદ કરવાની ભાવનામાં છે. તેં તારી શક્તિનો નિઃસ્વાર્થ ઉપયોગ કર્યો, એટલે તારી પાંખો હવે ક્યારેય ઝાંખી નહીં પડે.''

બોધઃ ''બીજાની મદદ કરવાથી આપણું તેજ ક્યારેય ઘટતું નથી, પણ વધે છે.''

જો આપને આ પોસ્ટ ગમી હોય તો શેર કરો...

Follow us: આ જ પ્રકારની બીજી પોસ્ટ માટે અમારી એપ ડાઉનલોડ કરો.

Android: https://rb.gy/surhtv

Apple ios: https://rb.gy/cee4r9

Social Media

ફોટો સ્ટોરી માટે અમારા ઇન્સ્ટાગ્રામ પેઈજને ફોલ્લો કરો

https://www.instagram.com/nobatdaily?r=nametag

વિડિયો માટે અમારી યુ-ટ્યૂબ ચેનલને સબસ્ક્રાઈબ કરો

https://youtube.com/@Nobatofficial

એક દિવસ જંગલમાં ગધેડાએ વિચાર્યું - 'કેમ ન આપણે દવાખાનું ખોલીએ. જેમાં ખૂંધ ની સારવાર કરી શકાય છે. ખૂંધોનીની સારવાર કરીને, વધુ પૈસા પણ મળશે. બીજા જ દિવસે, ગધેડાએ જંગલના એક અખબારમાં એક જાહેરખબર બહાર પાડી જેમાં તમામ પ્રકારના ખૂંધ માટે ખાતરીપૂર્વકની સારવાર આપવામાં આવી હતી. સો ટકા સફળતા.*

આ જાહેરાત વાંચીને જંગલમાંથી એક ખૂંધ વાળા વરુ તેની પાસે સારવાર માટે આવ્યું. જ્યારે વરુને ઓપરેશન રૂૂમમાં લઈ જવામાં આવ્યો ત્યારે તે ખૂબ જ ખુશ હતો. હું વિચારી રહૃાો હતો, *જો ખૂંધ સાજા થઈ જશે તો લોકો મને ફરીથી તેમના સમુદાયમાં સમાવી લેશે.*

ગધેડા પાસે તબીબી સાધનોના નામે માત્ર બે લાકડાના પાટિયા હતા. તેણે ખૂંધ વાળા વરુને એક ફળિયા પર મૂક્યો અને તેના શરીર પર બીજું પાટિયું મૂક્યું અને તેને મજબૂત રીતે બાંધ્યું. આ પછી તે તેના પર ઊભો રહૃાો અને જોરથી કૂદવા લાગ્યો.

આ રીતે, ખૂંધ વરૂનું શરીર સીધું થઈ ગયું, પરંતુ તેનો જીવ તેના શરીરમાંથી નીકળી ગયો. ખૂંધ વરુના પુત્રએ જ્યારે ગધેડા સાથે દલીલ કરવાનું શરૂૂ કર્યું ત્યારે તેણે કહૃાું, *મેં માત્ર દર્દીના શરીરને સીધું કરવાની વાત કરી હતી, હું તેના જીવન કે મૃત્યુ માટે જવાબદાર નથી.*

આ સાંભળીને તેના પુત્રએ તેનું માથું જોરથી મારવાનું શરૂૂ કર્યું અને કહૃાું, *તમે માત્ર પૈસાના લોભી છો, અને પ્રથમ હુકમના મૂર્ખ છો.* એટલામાં જ વનદેવી ત્યાં પ્રગટ થયા અને મરેલા વરુના પુત્રને કહૃાું, *તમે આ ગધેડા સાથે કેવી રીતે સંડોવાયેલા? હવે તારો પિતા જીવતો નથી થઈ શકતો. સારું, તું મને કહે કે હું આ ગધેડાને શું સજા આપું.*

વુલ્ફનો પુત્ર - *તેને એવી રીતે સજા કરો કે દુનિયાના તમામ ગધેડા તેના કારણે ઉપહાસનો શિકાર બને.* વનદેવીએ કહૃાું, *ઠીક છે, હવેથી પૃથ્વી પર જન્મેલો દરેક ગધેડો મૂર્ખ કહેવાશે, તેની પાસે જરા પણ બુદ્ધિ નહીં હોય.* ત્યારથી ગધેડા મૂર્ખ બની ગયા.

વાર્તામાંથી શીખઃ- જે વ્યક્તિ ચતુરાઈ અને બુદ્ધિ વગર કોઈપણ નિર્ણય લે છે તે મૂર્ખની શ્રેણીમાં આવે છે.

જો આપને આ પોસ્ટ ગમી હોય તો શેર કરો...

Follow us: આ જ પ્રકારની બીજી પોસ્ટ માટે અમારી એપ ડાઉનલોડ કરો.

Android: https://rb.gy/surhtv

Apple ios: https://rb.gy/cee4r9

Social Media

ફોટો સ્ટોરી માટે અમારા ઇન્સ્ટાગ્રામ પેઈજને ફોલ્લો કરો

https://www.instagram.com/nobatdaily?r=nametag

વિડિયો માટે અમારી યુ-ટ્યૂબ ચેનલને સબસ્ક્રાઈબ કરો

https://youtube.com/@Nobatofficial

એક નાનકડું અને સુંદર શહેર હતું. ત્યાં ટીકુ નામનો એક છોકરો રહેતો હતો. ટીકુને ગેજેટ્સ અને મશીનોમાં બહુ રસ હતો, પણ તેને ઝાડ-પાન ઉગાડવા જરાય ગમતા નહીં. તેને લાગતું કે છોડ ઉગાડવામાં હાથ ગંદા થાય છે અને બહુ વાર લાગે છે. એક દિવસ ટીકુના જન્મદિવસ પર તેના દાદાએ તેને એક અનોખું મશીન આપ્યું. તે એક 'મેજિકલ સીડ-રોબોટ' (બીજ વાવતો રોબોટ) હતો. ટીકુએ વિચાર્યું, *વાહ! હવે આ રોબોટ બધું કામ કરશે અને મારે કંઈ કરવું નહીં પડે.*

રોબોટની શરત

ટીકુએ રોબોટ ચાલુ કર્યો. રોબોટ બોલ્યો, "માસ્ટર ટીકુ, હું દુનિયાનો સૌથી સુંદર બગીચો બનાવી શકું છું, પણ એક શરત છે. હું ફક્ત ખાડો ખોદીશ, બીજ તમારે તમારા હાથે જ વાવવું પડશે. જો તમે બીજ નહીં વાવો, તો હું આગળ કામ નહીં કરું.*

ટીકુએ આળસ છોડીને પહેલું બીજ વાવ્યું. જેવું બીજ જમીનમાં ગયું, રોબોટે તરત જ તેના પર ખાસ સંગીત વગાડ્યું અને રંગીન પાણી છાંટ્યું. જોતજોતામાં ત્યાંથી એક નાનકડો કૂંપળ ફૂટ્યો!

કુદરતનો જાદુ

પોતાના હાથે વાવેલા બીજને ઉગતું જોઈ ટીકુને પહેલીવાર ખૂબ આનંદ થયો. હવે તે રોજ નવા નવા બીજ વાવવા લાગ્યો. ધીમે ધીમે રોબોટ જમીન સાફ કરતો. ટીકુ પ્રેમથી બીજ વાવતો. બંને મળીને પક્ષીઓ માટે કુંડા મૂકતા.

થોડા જ દિવસોમાં ટીકુનું આંગણું પતંગિયા અને ફૂલોથી ભરાઈ ગયું. ટીકુ હવે આખો દિવસ મોબાઈલ જોવાને બદલે બગીચામાં પક્ષીઓનો કલરવ સાંભળતો.

વાર્તામાંથી શીખઃ- *ટેકનોલોજી ગમે તેટલી આગળ વધે, પણ કુદરત સાથે જોડાવાનો અને મહેનત કરવાનો આનંદ કંઈક અલગ જ હોય છે.*

જો આપને આ પોસ્ટ ગમી હોય તો શેર કરો...

Follow us: આ જ પ્રકારની બીજી પોસ્ટ માટે અમારી એપ ડાઉનલોડ કરો.

Android: https://rb.gy/surhtv

Apple ios: https://rb.gy/cee4r9

Social Media

ફોટો સ્ટોરી માટે અમારા ઇન્સ્ટાગ્રામ પેઈજને ફોલ્લો કરો

https://www.instagram.com/nobatdaily?r=nametag

વિડિયો માટે અમારી યુ-ટ્યૂબ ચેનલને સબસ્ક્રાઈબ કરો

https://youtube.com/@Nobatofficial

એક વિશાળ વડનું ઝાડ હતું. તેના પર કબૂતરોનું એક મોટું ટોળું રહેતું હતું. એક દિવસ બધા કબૂતરો ખોરાકની શોધમાં આકાશમાં ઉડી રહૃાા હતા.

ચોખાના દાણાની લાલચ

ઉડતા-ઉડતા કબૂતરોએ નીચે જમીન પર પુષ્કળ ચોખાના દાણા વેરાયેલા જોયા. બધા કબૂતરો ભૂખ્યા હતા, એટલે તેઓ નીચે ઉતરીને દાણા ચણવા લાગ્યા. પણ તે એક શિકારીની જાળ હતી! જેવું કબૂતરોએ ખાવાનું શરૂ કર્યું, તે બધા જાળમાં ફસાઈ ગયા.

ગભરાટ અને યુક્તિ

શિકારીને પોતાની તરફ આવતો જોઈ બધા કબૂતરો ગભરાઈ ગયા અને પોતપોતાની રીતે જાળમાંથી બહાર નીકળવા પાંખો ફફડાવવા લાગ્યા, પણ કોઈ સફળ થયું નહીં. ત્યારે કબૂતરોનો રાજા (વૃદ્ધ કબૂતર) બોલ્યોઃ

"મિત્રો, ગભરાશો નહીં! જો આપણે અલગ-અલગ પ્રયત્ન કરીશું તો પકડાઈ જઈશું. પણ જો આપણે બધા એકસાથે મળીને જોર કરીએ અને આખી જાળ લઈને જ ઉડી જઈએ, તો આપણે બચી શકીએ છીએ.*

સફળતા

બધા કબૂતરોએ રાજાની વાત માની. *એક... બે... ત્રણ!* બોલતાની સાથે જ બધા કબૂતરોએ પૂરી તાકાત લગાવી અને આખી જાળ લઈને આકાશમાં ઉડી ગયા. શિકારી તો જોતો જ રહી ગયો!

થોડે દૂર ગયા પછી, કબૂતરો તેમના મિત્ર ઉંદર પાસે ગયા. ઉંદરે પોતાના તીક્ષ્ણ દાંત વડે જાળ કાપી નાખી અને બધા કબૂતરો આઝાદ થઈ ગયા.

વાર્તામાંથી શીખઃ- સંગઠનમાં શક્તિ છે. જ્યારે આપણે હળીમળીને કામ કરીએ છીએ, ત્યારે ગમે તેવી મોટી મુસીબતને હરાવી શકાય છે.

જો આપને આ પોસ્ટ ગમી હોય તો શેર કરો...

Follow us: આ જ પ્રકારની બીજી પોસ્ટ માટે અમારી એપ ડાઉનલોડ કરો.

Android: https://rb.gy/surhtv

Apple ios: https://rb.gy/cee4r9

Social Media

ફોટો સ્ટોરી માટે અમારા ઇન્સ્ટાગ્રામ પેઈજને ફોલ્લો કરો

https://www.instagram.com/nobatdaily?r=nametag

વિડિયો માટે અમારી યુ-ટ્યૂબ ચેનલને સબસ્ક્રાઈબ કરો

https://youtube.com/@Nobatofficial

એક મોટું જંગલ હતું. તેમાં એક શક્તિશાળી સિંહ રહેતો હતો. બપોરનો સમય હતો અને સિંહ એક ઘટાદાર ઝાડ નીચે નિરાંતે સૂતો હતો.

તે જ સમયે, ત્યાં એક નાનકડો ઉંદર રમવા માટે આવ્યો. રમતા-રમતા ઉંદર ભૂલથી સિંહના શરીર પર ચડી ગયો અને કૂદાકૂદ કરવા લાગ્યો. સિંહની ઊંઘ બગડી. તેણે ગુસ્સામાં આવીને ઉંદરને પોતાના પંજામાં પકડી લીધો.

સિંહ ત્રાડ પાડીને બોલ્યો, *એય નાનકડા જીવ! તારી આટલી હિંમત કે તે મારી ઊંઘ બગાડી? હવે હું તને ખાઈ જઈશ!*

ઉંદર ધ્રૂજવા લાગ્યો અને વિનંતી કરતા બોલ્યો, *મહારાજ, મને માફ કરી દો. હું તો નાનકડું પ્રાણી છું, મને ખાવાથી તમારું પેટ નહીં ભરાય. જો તમે આજે મને જીવતદાન આપશો, તો હું વચન આપું છું કે ભવિષ્યમાં જરૂૂર તમારા કામમાં આવીશ.*

સિંહને દયા આવી અને હસતા-હસતા બોલ્યો, *તું આટલો નાનો અમથો ઉંદર મને શું મદદ કરવાનો?* પણ સિંહે તેને છોડી દીધો.

મુશ્કેલીનો સમય

થોડા દિવસો પછી, જંગલમાં એક શિકારી આવ્યો. તેણે સિંહને પકડવા માટે જાળ બિછાવી હતી. સિંહ અજાણતા એ જાળમાં ફસાઈ ગયો. સિંહે બહાર નીકળવા માટે ખૂબ જ પંજા માર્યા અને ગર્જના કરી, પણ તે જાળમાંથી છૂટી શક્યો નહીં.

પેલો ઉંદર નજીકમાં જ હતો. તેણે સિંહની ગર્જના સાંભળી અને તરત જ ત્યાં દોડી આવ્યો. સિંહને જાળમાં ફસાયેલો જોઈ ઉંદરે કહૃાું, *ગભરાશો નહીં મહારાજ, હું હમણાં જ તમને આઝાદ કરું છું.*

ઉંદરે પોતાના તીક્ષ્ણ દાંત વડે ફટાફટ જાળની દોરીઓ કાપવા માંડી. થોડી જ વારમાં જાળ કપાઈ ગઈ અને સિંહ મુક્ત થઈ ગયો. સિંહને પોતાની ભૂલ સમજાઈ. તેણે ઉંદરનો આભાર માન્યો અને કહૃાું, *મિત્ર, તે દિવસે હું તારી પર હસ્યો હતો, પણ આજે તે મારો જીવ બચાવ્યો. નાનામાં નાનું પ્રાણી પણ મોટા કામ કરી શકે છે.* તે દિવસથી સિંહ અને ઉંદર પાકા મિત્ર બની ગયા.

વાર્તામાંથી શીખઃ- કોઈ પણ વ્યક્તિ કે પ્રાણીને ક્યારેય નાનું કે નબળું ન સમજવું જોઈએ. સમય આવ્યે નાનામાં નાનો જીવ પણ મોટી મદદ કરી શકે છે.

જો આપને આ પોસ્ટ ગમી હોય તો શેર કરો...

Follow us: આ જ પ્રકારની બીજી પોસ્ટ માટે અમારી એપ ડાઉનલોડ કરો.

Android: https://rb.gy/surhtv

Apple ios: https://rb.gy/cee4r9

Social Media

ફોટો સ્ટોરી માટે અમારા ઇન્સ્ટાગ્રામ પેઈજને ફોલ્લો કરો

https://www.instagram.com/nobatdaily?r=nametag

વિડિયો માટે અમારી યુ-ટ્યૂબ ચેનલને સબસ્ક્રાઈબ કરો

https://youtube.com/@Nobatofficial

એક ખૂબ મોટું અને ઘટાદાર ઝાડ નદીના કિનારે આવેલું હતું. આ ઝાડ પર એક સુંદર સફેદ કબૂતર રહેતું હતું. તે જ ઝાડના મૂળ પાસે એક દરમાં એક નાનકડી કીડી પણ રહેતી હતી.

ઘટના ૧: કબૂતરે કીડીને બચાવી એક દિવસ કીડી નદીના કિનારે પાણી પીવા ગઈ. અચાનક પવનના ઝાપટાને કારણે તેનો પગ લપસ્યો અને તે નદીના વહેતા પાણીમાં પડી ગઈ. કીડી ડૂબવા લાગી અને બચવા માટે તરફડિયા મારવા માંડી.

ઝાડ પર બેઠેલા કબૂતરે આ જોયું. તેને કીડી પર દયા આવી. તેણે તરત જ ઝાડનું એક પાંદડું તોડ્યું અને નદીમાં કીડી પાસે નાખ્યું. કીડી માંડ-માંડ પેલા પાંદડા પર ચઢી ગઈ અને થોડી વારમાં પાંદડું કિનારે આવી ગયું. કીડીનો જીવ બચી ગયો! તેણે મનોમન કબૂતરનો આભાર માન્યો.

ઘટના ૨: કીડીએ કબૂતરને બચાવ્યું થોડા દિવસો પછી, એક પારધિ (શિકારી) જંગલમાં આવ્યો. તેણે ઝાડ પર બેઠેલા પેલા કબૂતરને જોયું અને તેના પર નિશાન તાક્યું. કબૂતરનું ધ્યાન બીજું ક્યાંક હતું, તેને ખબર નહોતી કે કોઈ શિકારી તેને મારવા તૈયાર છે.

આ વખતે કીડીની નજર શિકારી પર પડી. તેને સમજાયું કે તેનો મિત્ર કબૂતર જોખમમાં છે. કીડીએ જરા પણ વાર કર્યા વગર દોડીને શિકારીના પગે જોરથી ચટકો ભર્યો!

શિકારી દર્દથી બૂમ પાડી ઉઠ્યો અને તેનું નિશાન ચુકી ગયું. બૂમ સાંભળીને કબૂતર તરત જ ત્યાંથી ઉડી ગયું. આ રીતે કીડીએ કબૂતરનો જીવ બચાવીને તેની મદદનો બદલો વાળ્યો.

વાર્તામાંથી શીખઃ- *કર ભલા, તો હો ભલા.* જો આપણે બીજાની મદદ કરીશું, તો જરૂર પડ્યે બીજા પણ આપણી મદદ જરૂર કરશે.

જો આપને આ પોસ્ટ ગમી હોય તો શેર કરો...

Follow us: આ જ પ્રકારની બીજી પોસ્ટ માટે અમારી એપ ડાઉનલોડ કરો.

Android: https://rb.gy/surhtv

Apple ios: https://rb.gy/cee4r9

Social Media

ફોટો સ્ટોરી માટે અમારા ઇન્સ્ટાગ્રામ પેઈજને ફોલ્લો કરો

https://www.instagram.com/nobatdaily?r=nametag

વિડિયો માટે અમારી યુ-ટ્યૂબ ચેનલને સબસ્ક્રાઈબ કરો

https://youtube.com/@Nobatofficial

એક નાનકડું અને સુંદર ગામ હતું. આ ગામમાં નવલ નામનો એક રમતિયાળ છોકરો રહેતો હતો. નવલને રમકડાંનો ખૂબ શોખ, પણ તેની પાસે એકેય મોટું રમકડું નહોતું. તે રોજ ખેતરોમાં અને નદી કિનારે પથ્થરોથી રમતો.

અચાનક મળેલી ભેટ

એક દિવસ નવલ નદી કિનારે ફરતો હતો, ત્યારે તેને ઝાડીઓમાં એક ચમકતો સોનેરી દડો મળ્યો. જેવો નવલે દડાને હાથ લગાવ્યો, તેમાંથી એક મીઠો અવાજ આવ્યોઃ *નવલ, હું એક જાદુઈ દડો છું. જો તું કોઈની મદદ કરીશ, તો હું તારી એક ઈચ્છા પૂરી કરીશ!*

નવલ તો ખુશ થઈ ગયો! તેને નવા કપડાં અને મીઠાઈ જોઈતી હતી. પણ ત્યારે જ તેણે જોયું કે બાજુના રસ્તા પર એક વૃદ્ધ દાદા ભારે સામાન લઈને જઈ રહૃાા હતા. ગરમીને કારણે તેઓ ખૂબ થાકી ગયા હતા.

નવલની પરોપકાર વૃત્તિ

નવલને દડાની વાત યાદ આવી. તે દોડીને દાદા પાસે ગયો અને કહૃાું, *દાદા, લાવો તમારો સામાન હું ઊંચકી લઉં.* નવલે દાદાને તેમના ઘર સુધી પહોંચાડ્યા. દાદાએ આશીર્વાદ આપ્યા અને નવલનું મન પણ ખુશીથી ભરાઈ ગયું.

ત્યારે જ તેના ખિસ્સામાં રહેલો દડો જોરથી ચમક્યો. નવલે જોયું તો તેના ઘરે પહોંચતા જ ત્યાં ટેબલ પર તેની મનપસંદ મીઠાઈ, નવા કપડાં અને સુંદર પુસ્તકો પડ્યા હતા!

શીખઃ- બીજાને મદદ કરવાથી જે આનંદ મળે છે, તે દુનિયાના કોઈ પણ રમકડાં કરતાં મોટો હોય છે.

જો આપને આ પોસ્ટ ગમી હોય તો શેર કરો...

Follow us: આ જ પ્રકારની બીજી પોસ્ટ માટે અમારી એપ ડાઉનલોડ કરો.

Android: https://rb.gy/surhtv

Apple ios: https://rb.gy/cee4r9

Social Media

ફોટો સ્ટોરી માટે અમારા ઇન્સ્ટાગ્રામ પેઈજને ફોલ્લો કરો

https://www.instagram.com/nobatdaily?r=nametag

વિડિયો માટે અમારી યુ-ટ્યૂબ ચેનલને સબસ્ક્રાઈબ કરો

https://youtube.com/@Nobatofficial

મોટું જંગલ હતું. તેમાં 'ભાસ્વરક' નામનો એક ખૂબ જ શક્તિશાળી પણ અભિમાની સિંહ રહેતો હતો. તે દરરોજ જંગલના અનેક પ્રાણીઓનો શિકાર કરતો. આનાથી જંગલના બધા પ્રાણીઓ ડરી ગયા હતા.

પ્રાણીઓનો નિર્ણય

બધા પ્રાણીઓએ ભેગા મળીને એક રસ્તો કાઢ્યો. તેઓ સિંહ પાસે ગયા અને વિનંતી કરી, *મહારાજ, જો તમે દરરોજ આટલા બધા પ્રાણીઓને મારશો, તો એક દિવસ જંગલ ખાલી થઈ જશે. અમે નક્કી કર્યું છે કે દરરોજ અમે જાતે જ એક પ્રાણીને તમારા ભોજન માટે મોકલીશું.* સિંહ તૈયાર થઈ ગયો.

સસલાનો વારો

એક દિવસ એક નાના સસલાનો વારો આવ્યો. સસલું ખૂબ જ ચતુર હતું. તેને મરવું નહોતું, એટલે તેણે એક યુક્તિ વિચારી. તે સિંહ પાસે ખૂબ મોડો પહોંચ્યો.

ભૂખ્યો સિંહ ગુસ્સામાં લાલચોળ હતો. તેણે ગર્જના કરીને પૂછ્યું, *કેમ મોડો આવ્યો? અને આટલું નાનું સસલું કેમ મોકલ્યું?*

સસલાની યુક્તિ

સસલાએ હાથ જોડીને કહૃાું, "મહારાજ, મારો વાંક નથી. રસ્તામાં મને બીજો એક સિંહ મળ્યો હતો. તે કહેતો હતો કે 'હું આ જંગલનો રાજા છું.' તેણે બીજા પાંચ સસલાને ખાઈ લીધા અને મને માંડ આવવા દીધો.*

આ સાંભળી સિંહનો ગુસ્સો સાતમા આસમાને પહોંચ્યો. તેણે કહૃાું, *મને અત્યારે જ એ બીજા સિંહ પાસે લઈ જા!*

અભિમાનનું ફળ

સસલું સિંહને એક ઊંડા કૂવા પાસે લઈ ગયું અને કહૃાું, "મહારાજ, તે પેલો દુષ્ટ સિંહ આ કૂવા રૂપી કિલ્લામાં છુપાયો છે.*

સિંહે કૂવામાં ડોકિયું કર્યું. તેને પાણીમાં પોતાનું જ પ્રતિબિંબ દેખાયું. તેને લાગ્યું કે આ જ બીજો સિંહ છે. તેણે જોરથી ગર્જના કરી, તો કૂવામાંથી પડઘો સંભળાયો. સિંહને થયું કે સામેવાળો સિંહ પણ ગર્જના કરી રહૃાો છે.

ગુસ્સામાં ને ગુસ્સામાં સિંહ પેલા બીજા સિંહને મારવા માટે કૂવામાં કૂદી પડ્યો અને ડૂબીને મરી ગયો. ચતુર સસલાએ પોતાની બુદ્ધિથી પોતાની અને જંગલના બધા પ્રાણીઓની જાન બચાવી.

વાર્તામાંથી શીખઃ- બળ કરતાં બુદ્ધિ હંમેશા ચઢિયાતી હોય છે. મુશ્કેેલ સમયમાં ગભરાવાને બદલે ઠંડા કલેજે બુદ્ધિથી કામ લેવું જોઈએ.

જો આપને આ પોસ્ટ ગમી હોય તો શેર કરો...

Follow us: આ જ પ્રકારની બીજી પોસ્ટ માટે અમારી એપ ડાઉનલોડ કરો.

Android: https://rb.gy/surhtv

Apple ios: https://rb.gy/cee4r9

Social Media

ફોટો સ્ટોરી માટે અમારા ઇન્સ્ટાગ્રામ પેઈજને ફોલ્લો કરો

https://www.instagram.com/nobatdaily?r=nametag

વિડિયો માટે અમારી યુ-ટ્યૂબ ચેનલને સબસ્ક્રાઈબ કરો

https://youtube.com/@Nobatofficial

ગરમીના દિવસોની એક વાત છે. આકાશમાં સૂર્ય ખૂબ તપી રહૃાો હતો.

એક નાની ચકલી હતી, જેનું નામ ચીંકી હતું. ચીંકીને ખૂબ તરસ લાગી હતી. તે આખો દિવસ પાણીની શોધમાં એક જગ્યાએથી બીજી જગ્યાએ ઊડતી રહી, પણ તેને ક્યાંય પાણી મળ્યું નહીં.

થાકીને તે એક વાડીમાં આવી. ત્યાં તેણે એક ઝાડ નીચે માટીનો એક ઘડો જોયો.

ચીંકીને ખૂબ આનંદ થયો! તે ઝડપથી ઘડા પાસે ગઈ. પણ જ્યારે તેણે ઘડાની અંદર જોયું, તો પાણી ઘણું નીચે હતું. તેની નાની ચાંચ પાણી સુધી પહોંચી શકતી નહોતી.

ચીંકી દુઃખી થઈ ગઈ. તે વિચારવા લાગી કે હવે શું કરવું?

તેટલામાં, એક કાગડો જેનું નામ કાળુ હતું, તે પણ ત્યાં આવ્યો. કાળુએ ચીંકીને નિરાશ જોઈ અને પૂછ્યું: ''ચીંકી, શું થયું? આટલી નિરાશ કેમ છે?''

ચીંકીએ કહૃાું, ''કાળુ, મને ખૂબ તરસ લાગી છે, પણ આ ઘડામાં પાણી ખૂબ નીચે છે. મારી ચાંચ પહોંચતી નથી.''

કાળુ કાગડો ખૂબ બુદ્ધિશાળી હતો. તેણે થોડીવાર વિચાર્યું.

પછી કાળુએ આજુબાજુ નજર કરી. તેને જમીન પર નાના નાના પથ્થરોના ટુકડા (કાંકરીઓ) દેખાયા.

કાળુએ ચીંકીને કહૃાું, ''નિરાશ ન થા! આપણી પાસે એક યુક્તિ છે.''

પછી કાળુએ પોતાની ચાંચ વડે એક પછી એક પથ્થરના ટુકડા લીધા અને ઘડામાં નાખવાનું શરૂ કર્યું.

ચીંકીને પણ આ વિચાર ગમ્યો. તેણે પણ કાળુની મદદ કરવાનું શરૂ કર્યું.

બંને મિત્રોએ મહેનત કરીને ઘણા પથ્થરો ઘડામાં નાખ્યા. જેમ જેમ પથ્થરો ઘડામાં પડતા ગયા, તેમ તેમ ઘડાનું પાણી ધીમે ધીમે ઉપર આવવા લાગ્યું.

થોડી જ વારમાં, પાણી એટલું ઉપર આવી ગયું કે ચીંકી અને કાળુ બંનેની ચાંચ આરામથી પાણી સુધી પહોંચી ગઈ.

બંને પક્ષીઓએ મન ભરીને ઠંડુ પાણી પીધું અને તેમની તરસ છીપાવી.

પાણી પીધા પછી ચીંકીએ કાળુનો આભાર માન્યો અને કહૃાું, ''કાળુ, તું ખરેખર ખૂબ બુદ્ધિશાળી છે! તારી મહેનત અને બુદ્ધિથી આપણી તરસ છીપાઈ.''

બંને મિત્રો ખુશ થઈને ફરીથી ઊડી ગયા.

વાર્તામાંથી શીખઃ- જરૂરિયાત વખતે હંમેશાં શાંતિથી વિચારવું જોઈએ. બુદ્ધિ અને મહેનતથી મુશ્કેલમાં મુશ્કેલ કામ પણ કરી શકાય છે.

જો આપને આ પોસ્ટ ગમી હોય તો શેર કરો...

Follow us: આ જ પ્રકારની બીજી પોસ્ટ માટે અમારી એપ ડાઉનલોડ કરો.

Android: https://rb.gy/surhtv

Apple ios: https://rb.gy/cee4r9

Social Media

ફોટો સ્ટોરી માટે અમારા ઇન્સ્ટાગ્રામ પેઈજને ફોલ્લો કરો

https://www.instagram.com/nobatdaily?r=nametag

વિડિયો માટે અમારી યુ-ટ્યૂબ ચેનલને સબસ્ક્રાઈબ કરો

https://youtube.com/@Nobatofficial

એક ગામમાં એક ટોપીવાળો ફેરિયો રહેતો હતો. તેનું કામ જુદા જુદા ગામોમાં જઈને ટોપીઓ વેચવાનું હતું. તેની પાસે ઘણી બધી રંગબેરંગી ટોપીઓ હતી. લાલ, પીળી, વાદળી, લીલી અને કાળી.

એક દિવસ, તે તેના માથા પર ટોપીઓનો મોટો ભારો લઈને એક ગામથી બીજા ગામ જઈ રહૃાો હતો. સખત ગરમી હતી અને લાંબો રસ્તો ચાલવાથી તે ખૂબ થાકી ગયો હતો.

રસ્તામાં એક મોટું વૃક્ષ આવ્યું. ફેરિયાએ વિચાર્યું, ''થોડીવાર અહીં આરામ કરી લઉં અને પછી આગળ જઈશ.'' તેણે ટોપીઓનો ભારો નીચે મૂક્યો અને થોડીવારમાં તેને ઊંઘ આવી ગઈ.

તેને જ્યાં ઊંઘ આવી હતી, તે ઝાડ ઉપર ઘણાં બધા વાંદરાઓ રહેતા હતા.

જ્યારે ફેરિયો ઘસઘસાટ ઊંઘી રહૃાો હતો, ત્યારે વાંદરાઓએ નીચે જોયું. તેમણે ટોપીઓના ઢગલાને જોયો. વાંદરાઓ તો સ્વભાવે બહુ તોફાની અને નકલખોર હોય છે.

ધીમે ધીમે, એક પછી એક વાંદરો નીચે આવ્યો. તેમણે ટોપીઓ ઉપાડી અને તેમાંથી એક-એક ટોપી પોતાના માથા પર પહેરી લીધી. તેઓ ખૂબ ખુશ થઈ ગયા અને પાછા ઝાડ પર ચઢી ગયા.

થોડીવાર પછી, ફેરિયાની ઊંઘ ઉડી. તેણે ઊભા થઈને જોયું, તો તેની ટોપીઓનો ભારો ખાલી હતો! તે ગભરાઈ ગયો અને આજુબાજુ જોવા લાગ્યો.

અચાનક તેની નજર ઝાડ પર ગઈ. તેણે જોયું કે ઝાડ પર બેઠેલા તમામ વાંદરાઓએ તેના માથા પર તેની રંગબેરંગી ટોપીઓ પહેરી હતી!

ફેરિયાને સમજાયું કે આ વાંદરાઓનું કામ છે, પણ હવે કરવું શું? તે ગુસ્સે થયો અને વાંદરાઓ પર બૂમો પાડી, પણ વાંદરાઓએ તેની નકલ કરીને સામે બૂમો પાડી.

તેણે વાંદરાઓને પથ્થર મારવાની ધમકી આપી, તો વાંદરાઓએ પણ ઝાડની ડાળીઓ હલાવીને તેની નકલ કરી.

ફેરિયો હવે નિરાશ થઈ ગયો. તે વિચારવા લાગ્યો, ''આ વાંદરાઓ તો માત્ર નકલ જ કરે છે. મારે કંઈક એવું કરવું પડશે કે જેની નકલ તેઓ કરે અને મને મારી ટોપીઓ પાછી મળે.''

ફેરિયાને એક યુક્તિ સૂઝી!

તેણે પોતાના માથા પર પહેરેલી પોતાની ટોપી કાઢી, અને એક જ ઝાટકે તે નીચે જમીન પર ફેંકી દીધી.

વાંદરાઓ તો નકલખોર! તેમણે જેવું જોયું કે ફેરિયાએ પોતાની ટોપી ફેંકી દીધી, તો તેમણે પણ તરત જ પોતાના માથા પરથી બધી ટોપીઓ ઉતારીને નીચે ફેંકી દીધી!

ફેરિયો ખુશ થઈ ગયો! તેણે જલદી જ બધી ટોપીઓ ભેગી કરી, તેમને ભારામાં મૂકી, અને ખુશીથી પોતાના રસ્તે આગળ વધ્યો.

બોધપાઠઃ મુશ્કેલીના સમયમાં બુદ્ધિનો ઉપયોગ કરવો, તાકાતનો નહીં.

જો આપને આ પોસ્ટ ગમી હોય તો શેર કરો...

Follow us: આ જ પ્રકારની બીજી પોસ્ટ માટે અમારી એપ ડાઉનલોડ કરો.

Android: https://rb.gy/surhtv

Apple ios: https://rb.gy/cee4r9

Social Media

ફોટો સ્ટોરી માટે અમારા ઇન્સ્ટાગ્રામ પેઈજને ફોલ્લો કરો

https://www.instagram.com/nobatdaily?r=nametag

વિડિયો માટે અમારી યુ-ટ્યૂબ ચેનલને સબસ્ક્રાઈબ કરો

https://youtube.com/@Nobatofficial

બહુ જૂના સમયની વાત છે. 'પ્રકાશપુર' નામના રાજ્યમાં રાજા વિક્રમસિંહ રાજ કરતા હતા. રાણીનું નામ સૂર્યપ્રભા હતું. રાજા વિક્રમસિંહ ખૂબ જ સમજદાર, દયાળુ અને ન્યાયપ્રિય હતા. તેમના રાજ્યમાં કોઈ પણ વ્યક્તિ દુઃખી નહોતું.

એક દિવસ રાજા પોતાના દરબારમાં બેઠા હતા. ત્યારે બે સ્ત્રીઓ ઝઘડતી ઝઘડતી દરબારમાં આવી. બંનેના હાથમાં એક જ સુંદર ઢીંગલી હતી, અને બંને દાવો કરતી હતી કે તે ઢીંગલી તેમની છે.

પ્રથમ સ્ત્રીએ કહૃાું, ''મહારાજ, આ ઢીંગલી મેં મારા હાથે બનાવી છે. આ મારી છે!''

બીજી સ્ત્રીએ કહૃાું, ''ના, મહારાજ! આ ઢીંગલી મેં મારા બાળક માટે ખરીદી છે. આ મારી જ છે!''

રાજાએ બંનેની વાત શાંતિથી સાંભળી. કોઈ સાક્ષી નહોતા અને ઢીંગલી પર કોઈનું નામ પણ નહોતું. રાજાને તરત જ સત્ય જાણવા માટે એક યુક્તિ સૂઝી.

રાજાએ પોતાના સૈનિકને આદેશ આપ્યોઃ ''જાઓ, એક તલવાર લાવો અને આ ઢીંગલીના બે સરખા ટુકડા કરી નાખો. પછી બંને સ્ત્રીઓને એક-એક ટુકડો આપી દો, જેથી બંનેને ન્યાય મળી જાય.''

રાજાનો આ નિર્ણય સાંભળીને, પહેલી સ્ત્રી તો તરત જ ખુશ થઈ ગઈ અને બોલી, ''હા, હા! ભલે! જો મને ન મળે તો કોઈને ન મળે! ટુકડા કરી નાખો!''

પરંતુ, બીજી સ્ત્રી તરત જ રાજાના પગે પડી ગઈ અને રડવા લાગી. તેણે કરગરતાં કહૃાું, ''ના, મહારાજ! મહેરબાની કરીને આ ઢીંગલીના ટુકડા ન કરો! ભલે તે ઢીંગલી પહેલા સ્ત્રીને આપી દો, પણ કૃપા કરીને તેને તોડશો નહીં!''

રાજા વિક્રમસિંહને તરત જ સત્ય સમજાઈ ગયું.

રાજાએ નિર્ણય સંભળાવ્યોઃ ''આ ઢીંગલી બીજી સ્ત્રીની છે!''

બધા દરબારીઓ આશ્ચર્યચકિત થઈ ગયા. રાજાએ સમજાવ્યું: ''જે વ્યક્તિ કોઈ વસ્તુને પ્રેમ કરે છે, તે તેને નુકસાન પહોંચાડવાનું ક્યારેય વિચારે નહીં. પહેલી સ્ત્રીને ઢીંગલીના ટુકડા કરવામાં કોઈ વાંધો નહોતો, કારણ કે તે તેની નહોતી. પણ બીજી સ્ત્રીનું હ્ય્દય ઢીંગલીને તૂટતી જોઈને પીગળી ગયું, કારણ કે તે તેની ખરી માલિક હતી.''

આ સાંભળીને પહેલી લાલચુ સ્ત્રી શરમાઈ ગઈ અને તેને સજા મળી. બીજી સ્ત્રીને તેની પ્રિય ઢીંગલી પાછી મળી અને તેણે રાજાના ન્યાય માટે આભાર માન્યો.

શીખઃ- જ્યાં સાચો પ્રેમ હોય છે, ત્યાં વસ્તુને નુકસાન પહોંચાડવાનું વિચારાય નહીં. સમજદારી અને તર્કથી જ સાચો ન્યાય મળે છે.

જો આપને આ પોસ્ટ ગમી હોય તો શેર કરો...

Follow us: આ જ પ્રકારની બીજી પોસ્ટ માટે અમારી એપ ડાઉનલોડ કરો.

Android: https://rb.gy/surhtv

Apple ios: https://rb.gy/cee4r9

Social Media

ફોટો સ્ટોરી માટે અમારા ઇન્સ્ટાગ્રામ પેઈજને ફોલ્લો કરો

https://www.instagram.com/nobatdaily?r=nametag

વિડિયો માટે અમારી યુ-ટ્યૂબ ચેનલને સબસ્ક્રાઈબ કરો

https://youtube.com/@Nobatofficial

એક ગાઢ જંગલ હતું. તે જંગલમાં એક ખૂબ જ મોટો વડલો હતો. તે વડલા પર ઘણી બધી ચકલીઓનું એક મોટું ઝુંડ (સમૂહ) રહેતું હતું. આ બધી ચકલીઓ પ્રેમથી અને હળીમળીને રહેતી હતી.

ચકલીઓના ઝુંડમાં એક વૃદ્ધ અને ડાહી ચકલી હતી. તે હંમેશાં યુવાન ચકલીઓને શીખામણ આપતી રહેતી. તેનું એક મુખ્ય સૂત્ર હતું: ''કોઈ પણ મુશ્કેલી આવે, તો બધાએ સાથે મળીને, એક થઈને કામ કરવું જોઈએ. એકતામાં જ આપણું બળ છે.''

એક દિવસ સવારના સમયે, બધી ચકલીઓ ખોરાકની શોધમાં ગઈ હતી. જ્યારે તે પાછી આવી અને ઝાડ પર બેસવા જતી હતી, ત્યારે એક શિકારી તેમની રાહ જોઈને બેઠો હતો. શિકારીએ ચકલીઓને પકડવા માટે ઝાડની આસપાસ જાળ પાથરી દીધી હતી અને જમીન પર દાણા વેર્યા હતા.

ભૂખી ચકલીઓએ જમીન પર વેરાયેલા દાણા જોયા. તેઓ કંઈ વિચારે તે પહેલાં, તરત જ નીચે ઉતરીને દાણા ખાવા લાગી.

દાણા ખાવાની લાલચમાં, બધી ચકલીઓ શિકારીની પાથરેલી જાળમાં ફસાઈ ગઈ!

શિકારીએ જાળ ખેંચી અને ખુશ થવા લાગ્યો. ચકલીઓ ગભરાઈ ગઈ અને પોતાને છોડાવવા માટે ફફડવા લાગી, પણ બધું વ્યર્થ હતું.

એવામાં, વૃદ્ધ ચકલીને પેલું સૂત્ર યાદ આવ્યું. તેણે તરત જ બધી ચકલીઓને બૂમ પાડીને કહૃાું:

''ગભરાશો નહીં! મેં તમને હંમેશાં કહૃાું છે કે એકતામાં બળ છે! જો આપણે બધા એક થઈને કામ કરીશું, તો આપણે ચોક્કસપણે બચી શકીશું.''

બધી ચકલીઓએ તરત જ વૃદ્ધ ચકલીની વાત સાંભળી.

વૃદ્ધ ચકલીએ સૂચના આપી, ''જ્યારે હું 'હૂપ' કહું, ત્યારે તમે બધા એક સાથે, એક જ દિશામાં, જાળ લઈને ઊડવાનું શરૂ કરી દો! આપણું સંયુક્ત બળ જાળને ઊંચકી લેશે.''

બધી ચકલીઓ તૈયાર થઈ ગઈ.

વૃદ્ધ ચકલીએ બૂમ પાડી, ''હૂપ!''

બધી ચકલીઓએ એક સાથે, પૂરી તાકાતથી, એક જ સમયે, ઉપરની દિશામાં ઉડાન ભરી. તેમના સંયુક્ત બળ (એકતા)ના કારણે, તેઓ આખી જાળને લઈને હવામાં ઊડી ગઈ!

શિકારી આ દૃશ્ય જોઈને આશ્ચર્યચકિત થઈ ગયો. તેણે ક્યારેય વિચાર્યું નહોતું કે નાની ચકલીઓ આખેઆખી જાળ લઈને ઊડી જશે. તે ગુસ્સે થયો, પણ કંઈ કરી શક્યો નહીં.

ચકલીઓ જાળ લઈને ખૂબ દૂર, એક સલામત જગ્યાએ પહોંચી ગઈ. ત્યાં વૃદ્ધ ચકલીએ બધાને કહૃાું કે તેઓ જમીન પર ઊતરી જાય. પછી તે ચકલીઓ પાસે રહેલા એક ઉંદર મિત્રને બોલાવ્યો, જેણે તેના તીક્ષ્ણ દાંત વડે આખી જાળ કાપી નાખી.

આ રીતે, એકતા અને સાથે મળીને કામ કરવાના કારણે ચકલીઓના ઝુંડે પોતાનો જીવ બચાવ્યો.

બોધઃ એકતામાં બળ છે. જ્યારે આપણે સાથે મળીને કામ કરીએ છીએ, ત્યારે મોટી મુશ્કેલીઓનો સામનો પણ સરળતાથી કરી શકીએ છીએ.

જો આપને આ પોસ્ટ ગમી હોય તો શેર કરો...

Follow us: આ જ પ્રકારની બીજી પોસ્ટ માટે અમારી એપ ડાઉનલોડ કરો.

Android: https://rb.gy/surhtv

Apple ios: https://rb.gy/cee4r9

Social Media

ફોટો સ્ટોરી માટે અમારા ઇન્સ્ટાગ્રામ પેઈજને ફોલ્લો કરો

https://www.instagram.com/nobatdaily?r=nametag

વિડિયો માટે અમારી યુ-ટ્યૂબ ચેનલને સબસ્ક્રાઈબ કરો

https://youtube.com/@Nobatofficial

એક જંગલ હતું. તેમાં એક શિયાળ રહેતું હતું, જે ખૂબ જ ચાલાક અને ભોળું હતું.

ઉનાળાના દિવસની એક વાત છે. શિયાળને સખત ભૂખ અને તરસ લાગી હતી. ખોરાકની શોધમાં તે આમતેમ ભટકતું હતું.

ચાલતા-ચાલતા તે એક વાડી પાસે આવી પહોંચ્યું. વાડીમાં તેણે જોયું તો વેલાઓ પર મીઠી-મીઠી જાંબલી દ્રાક્ષના ઝૂમખાં લટકી રહૃાાં હતાં. દ્રાક્ષ ખૂબ જ રસદાર અને લાલચ આપે તેવી હતી.

શિયાળે વિચાર્યું, ''વાહ! કેટલી સરસ દ્રાક્ષ! આને ખાઈને તો મારી ભૂખ અને તરસ બંને શાંત થઈ જશે.''

શિયાળ દ્રાક્ષ ખાવા માટે તૈયાર થયું. પરંતુ દ્રાક્ષ જમીનથી ઘણી ઊંચાઈએ હતી.

શિયાળે દ્રાક્ષ સુધી પહોંચવા માટે ખૂબ કોશિશ કરી.

પહેલાં તો તે ઊંચું કૂદ્યું, પણ દ્રાક્ષ સુધી પહોંચી શક્યું નહીં. ફરી તેણે થોડી દૂર જઈને જોરથી દોડીને કૂદકો લગાવ્યો. પણ નિષ્ફળ ગયું. તેણે ફરીને, ફરીને, વારંવાર કૂદકા માર્યા, પણ દરેક વખતે તે નિષ્ફળ ગયું. કૂદકા મારવાથી તે થાકી ગયું અને તેના પગ દુખવા લાગ્યા.

ઘણી મહેનત કર્યા પછી પણ જ્યારે તે એક પણ દ્રાક્ષ સુધી પહોંચી ન શક્યું, ત્યારે શિયાળ ગુસ્સે થઈ ગયું.

તેણે હતાશ થઈને વિચાર્યુંઃ ''આટલી બધી મહેનત કરી પણ હાથમાં કંઈ આવ્યું નહીં! આ દ્રાક્ષો તો નકામી છે. તેને ખાવામાં મજા નહીં આવે.''

અંતે, શિયાળે મોં મચકોડ્યું અને નાક ચડાવ્યું. તેણે મનમાં કહૃાું, ''આ દ્રાક્ષ તો ખાટી છે!'' આમ કહીને શિયાળ ત્યાંથી ચાલ્યું ગયું.

બોધઃ- જે વસ્તુ આપણને મળતી નથી, તેને આપણે ખરાબ કે નકામી ગણવા લાગીએ છીએ.

જો આપને આ પોસ્ટ ગમી હોય તો શેર કરો...

Follow us: આ જ પ્રકારની બીજી પોસ્ટ માટે અમારી એપ ડાઉનલોડ કરો.

Android: https://rb.gy/surhtv

Apple ios: https://rb.gy/cee4r9

Social Media

ફોટો સ્ટોરી માટે અમારા ઇન્સ્ટાગ્રામ પેઈજને ફોલ્લો કરો

https://www.instagram.com/nobatdaily?r=nametag

વિડિયો માટે અમારી યુ-ટ્યૂબ ચેનલને સબસ્ક્રાઈબ કરો

https://youtube.com/@Nobatofficial

એક સરોવર હતું, જેના કિનારે એક મોટું ઝાડ હતું. આ ઝાડ પર બે હંસ રહેતા હતા, અને સરોવરમાં કંબુગ્રિવ નામનો એક કાચબો રહેતો હતો.

હંસ અને કાચબો ત્રણેય સારા મિત્રો હતા.

એક વર્ષે, તે વિસ્તારમાં ઓછો વરસાદ થયો. ધીમે ધીમે સરોવરનું પાણી સૂકાવવા લાગ્યું. આ જોઈને હંસો ચિંતિત થયા અને કાચબાને કહૃાું: *મિત્ર, હવે આ સરોવર સૂકાઈ જશે. આપણે બીજા કોઈ મોટા સરોવર કે તળાવમાં જવું પડશે.*

કાચબાને પણ ચિંતા થઈ. તેણે હંસોને વિનંતી કરીઃ *તમે મારા જીવતા રહેવાનો કોઈ ઉપાય શોધો. હું તમારા વગર જીવી નહીં શકું.*

બંને હંસોએ ઘણીવાર વિચાર્યું. અંતે એક હંસે ઉપાય બતાવ્યોઃ *જો તું વચન આપે કે રસ્તામાં તું એક શબ્દ પણ નહીં બોલે, તો અમે તને અમારી સાથે લઈ જઈ શકીએ.*

કાચબાએ તરત જ વચન આપ્યું: *હું ચૂપ રહીશ, તમે જેમ કહેશો તેમ કરીશ.*

હંસોએ એક લાકડી લાવી, અને કાચબાને કહૃાું કે તે લાકડીને પોતાના મોઢામાં બરાબર વચ્ચેથી પકડી લે. પછી હંસોએ લાકડીના બંને છેડા પોતાની ચાંચમાં પકડી લીધા.

આ રીતે, ત્રણેય મિત્રોએ નવા સરોવર તરફ ઉડવાનું શરૂ કર્યું.

તેઓ ઉડી રહૃાા હતા ત્યારે નીચે એક ગામ આવ્યું. ગામના લોકોએ જ્યારે બે હંસોને ચાંચમાં લાકડી પકડીને, વચ્ચે લટકતા કાચબાને લઈ જતા જોયો, ત્યારે તેઓ ખૂબ જ આશ્ચર્યચકિત થયા અને મોટેથી બૂમો પાડવા લાગ્યાઃ

*જુઓ, જુઓ! આ કેવો વિચિત્ર નજારો છે! હંસો કાચબાને લઈને જઈ રહૃાા છે!*

લોકોનો ઘોંઘાટ સાંભળીને કાચબાને ખૂબ ગુસ્સો આવ્યો. ભલે તેણે વચન આપ્યું હતું, પણ તે સ્વભાવે ખૂબ જ લપલપિયો હતો, તેનાથી ચૂપ ન રહેવાયું.

તેને લાગ્યું કે લોકો તેની મજાક ઉડાવી રહૃાા છે. તેણે તરત જ મોઢું ખોલીને લોકોને જવાબ આપવા માટે કહૃાું:

*તમે બધા...!*

જેવો કાચબાએ બોલવા માટે મોઢું ખોલ્યું, કે તરત જ તેના મોઢામાંથી લાકડી છૂટી ગઈ અને તે ધડામ કરતો જમીન પર પડ્યો.

દુર્ભાગ્યે, કાચબાનું મૃત્યુ થયું કારણ કે તે તેના લપલપિયા સ્વભાવને કારણે મિત્રોને આપેલું વચન પાળી શક્યો નહીં.

બોધપાઠઃ વધારે પડતું બોલવું અથવા લપલપું રહેવું મુશ્કેલીમાં મૂકી શકે છે, જ્યારે ચૂપ રહેવાની જરૂર હોય ત્યારે મૌન રહેવું બુદ્ધિમત્તા છે.

જો આપને આ પોસ્ટ ગમી હોય તો શેર કરો...

Follow us: આ જ પ્રકારની બીજી પોસ્ટ માટે અમારી એપ ડાઉનલોડ કરો.

Android: https://rb.gy/surhtv

Apple ios: https://rb.gy/cee4r9

Social Media

ફોટો સ્ટોરી માટે અમારા ઇન્સ્ટાગ્રામ પેઈજને ફોલ્લો કરો

https://www.instagram.com/nobatdaily?r=nametag

વિડિયો માટે અમારી યુ-ટ્યૂબ ચેનલને સબસ્ક્રાઈબ કરો

https://youtube.com/@Nobatofficial

એક સમયે, એક ખૂબ તરસ્યો કાગડો હતો. તે લાંબા સમયથી ઉડતો હતો, અને તેને ક્યાંય પાણી મળતું નહોતું. તેની તરસ એટલી વધી ગઈ હતી કે તેને ચક્કર આવવા લાગ્યા.

આખરે, ઉડતા ઉડતા, તેણે એક બગીચો જોયો. બગીચામાં એક છોડ પાસે માટલું પડેલું હતું. કાગડો ઝડપથી નીચે ઉતર્યો અને માટલા પાસે ગયો.

કાગડાએ માટલામાં જોયું, તો પાણી હતું, પણ તે ખૂબ ઓછું હતું. પાણી એટલું નીચે હતું કે તેની ચાંચ ત્યાં પહોંચી શકે તેમ નહોતી. કાગડો નિરાશ થઈ ગયો, પણ તેણે હિંમત હારી નહીં.

તે વિચારવા લાગ્યો, ''મારે શું કરવું જોઈએ? તરસથી તો મરી જઈશ! પણ મારે કોઈક રસ્તો શોધવો પડશે.''

ત્યાં જ, કાગડાની નજર બગીચામાં પડેલા નાના નાના કાંકરા (પથ્થરોના ટુકડા) પર પડી. તેને એક યુક્તિ સૂઝી!

કાગડો તરત જ ઊડ્યો અને એક કાંકરો પોતાની ચાંચમાં ભરી લાવ્યો. તેણે તે કાંકરો માટલામાં નાખ્યો. પછી તે બીજો, ત્રીજો, ચોથો... એમ એક પછી એક કાંકરા માટલામાં નાખવા લાગ્યો.

જેમ જેમ કાગડો માટલામાં કાંકરા નાખતો ગયો, તેમ તેમ પાણીનું સ્તર ધીમે ધીમે ઉપર આવવા લાગ્યું.

થોડી જ વારમાં, પાણીનું સ્તર એટલું ઉપર આવ્યું કે કાગડાની ચાંચ પાણી સુધી આસાનીથી પહોંચી ગઈ.

કાગડાએ ધરાઈને ઠંડુ પાણી પીધું અને તેની તરસ છીપાવી. પાણી પીધા પછી તે ખુશ થઈ ગયો અને આકાશમાં ઊંચે ઊડી ગયો.

બોધઃ જ્યાં ચાહ ત્યાં રાહ (જ્યાં ઇચ્છા હોય છે, ત્યાં રસ્તો મળી જ જાય છે). મુશ્કેલીના સમયમાં બુદ્ધિ અને ધીરજથી કામ લેવું જોઈએ.

જો આપને આ પોસ્ટ ગમી હોય તો શેર કરો...

Follow us: આ જ પ્રકારની બીજી પોસ્ટ માટે અમારી એપ ડાઉનલોડ કરો.

Android: https://rb.gy/surhtv

Apple ios: https://rb.gy/cee4r9

Social Media

ફોટો સ્ટોરી માટે અમારા ઇન્સ્ટાગ્રામ પેઈજને ફોલ્લો કરો

https://www.instagram.com/nobatdaily?r=nametag

વિડિયો માટે અમારી યુ-ટ્યૂબ ચેનલને સબસ્ક્રાઈબ કરો

https://youtube.com/@Nobatofficial

એક નાનકડું ગામ હતું. ગામની વચ્ચેથી એક નદી વહેતી હતી. આ નદી પર ગામના એક કિનારેથી બીજા કિનારા સુધી જવા માટે એક સાંકડો લાકડાનો પુલ બનાવેલો હતો. આ પુલ એટલો સાંકડો હતો કે તેના પરથી એક સમયે એક જ પ્રાણી માંડ પસાર થઈ શકે. પુલને કોઈ કઠેડો પણ નહોતો, એટલે તેના પર ખૂબ જ સાચવીને ચાલવું પડતું.

એક દિવસ, સવારના સમયે, એક બકરી નદીના આ કિનારેથી સામેના કિનારે જવા માટે પુલ પર ચડી. એ જ સમયે, બીજી એક બકરી સામેના કિનારેથી આ બાજુ આવવા માટે પુલ પર ચડી.

બંને બકરીઓ ચાલતાં ચાલતાં બરાબર પુલની વચ્ચે આવીને ભેગી થઈ ગઈ. હવે શું થાય?

બંનેને સામેના કિનારે જવું હતું. પુલ એટલો સાંકડો હતો કે બંને બાજુમાંથી પસાર થઈ શકે તેમ નહોતું. જો કોઈ એક પાછળ હટે તો જ બીજી આગળ વધી શકે.

પહેલી બકરીએ ગુસ્સાથી કહૃાું: ''એય! તું પાછી હટી જા! હું પહેલા આવી છું, મારે સામે પાર જવું છે.''

બીજી બકરીએ પણ એટલા જ ગુસ્સાથી જવાબ આપ્યોઃ ''હું શા માટે પાછી હટું? હું પણ સામેના કિનારે જવા નીકળી છું. તું જ પાછી જા!''

બંને બકરીઓ પોતપોતાની જીદ પર અડગ રહી અને લડવા-ઝઘડવા લાગી. બંને એકબીજાને શીંગડા મારવાની તૈયારીમાં હતી.

ત્યાં જ, એક સમજદાર બકરીએ વિચાર્યું: ''જો આપણે બંને લડીશું, તો આ સાંકડા પુલ પરથી નદીમાં પડી જઈશું અને ડૂબી જઈશું. આનાથી આપણું કામ પણ નહીં થાય અને જીવ પણ જોખમમાં મુકાશે. લડવા કરતાં સમજદારીથી કામ લઈએ તો કેવું સારું!''

આ વિચાર આવતા જ, તે બકરી શાંત થઈ ગઈ.

તેણે બીજી બકરીને કહૃાું: ''બહેન, આપણે લડીશું તો બંનેનું નુકસાન થશે. જો તું થોડી રાહ જો અને હું તને એક રસ્તો બતાવું.''

પછી તરત જ તે નીચે બેસી ગઈ. નીચે બેસી ગયા પછી તેણે બીજી બકરીને કહૃાું: ''લે, તું મારી ઉપરથી સાચવીને પસાર થઈ જા. પછી હું ઊભી થઈને મારે રસ્તે ચાલી જઈશ.''

બીજી બકરી પણ સમજુ હતી. તેને આ વિચાર ખૂબ ગમ્યો. તેણે સાવચેતીથી તે બેઠેલી બકરીની ઉપરથી પસાર કરી લીધું.

જેવી બીજી બકરી સામેના કિનારે પહોંચી કે તરત જ પહેલી બકરી ઊભી થઈ અને પોતાના રસ્તે ચાલી નીકળી.

આમ, બંને સમજુ બકરીએ ઝઘડ્યા વિના અને એકબીજાને સહકાર આપીને મુશ્કેલીમાંથી રસ્તો કાઢ્યો અને પોતાનું કામ પૂરું કર્યું.

બોધઃ- સંપ-સહકાર અને સમજદારીથી મોટામાં મોટી મુશ્કેલી પણ સરળતાથી દૂર કરી શકાય છે.

જો આપને આ પોસ્ટ ગમી હોય તો શેર કરો...

Follow us: આ જ પ્રકારની બીજી પોસ્ટ માટે અમારી એપ ડાઉનલોડ કરો.

Android: https://rb.gy/surhtv

Apple ios: https://rb.gy/cee4r9

Social Media

ફોટો સ્ટોરી માટે અમારા ઇન્સ્ટાગ્રામ પેઈજને ફોલ્લો કરો

https://www.instagram.com/nobatdaily?r=nametag

વિડિયો માટે અમારી યુ-ટ્યૂબ ચેનલને સબસ્ક્રાઈબ કરો

https://youtube.com/@Nobatofficial

એક ગાઢ જંગલ હતું. આ જંગલમાં ઘણાં બધાં પ્રાણીઓ રહેતા હતાં. એક મોટા ઝાડ પર એક ખૂબ  જ સુંદર પોપટ રહેતો હતો, જેનું નામ મિઠ્ઠુ હતું. મિઠ્ઠુના પીંછા લીલા, વાદળી, પીળા અને લાલ રં ગના હતા અને તે ખુબ જ મધુર ગીતો ગાતો હતો.

એક દિવસ, મિઠ્ઠુ ઉડતો ઉડતો થાકી ગયો અને તેને ખૂબ તરસ લાગી. તેણે પાણી શોધવાનું શરૂ  કર્યું. તેને એક નાનકડી નદી દેખાઈ. તે પાણી પીવા માટે નીચે ઊતરી રહૃાો હતો, ત્યાં જ તેને એક  નાનકડી કીડી દેખાઈ, જેનું નામ ચીંટુ હતું. ચીંટુ ભૂલથી પાણીમાં પડી ગઈ હતી અને ડૂબી રહી  હતી.

ચીંટુ મદદ માટે બૂમો પાડી રહી હતી, ''બચાવો! મને બચાવો!''

મિઠ્ઠુએ ચીંટુની બૂમો સાંભળી. તેણે તરત જ એક મોટું પાંદડું પોતાની ચાંચમાં પકડ્યું અને તેને ચીંટુ  તરફ નાખ્યું. ચીંટુ ઝડપથી એ પાંદડા પર ચડી ગઈ. ધીમે ધીમે પાંદડું કિનારા તરફ વહેવા લાગ્યું  અને ચીંટુ સલામત રીતે બહાર આવી ગઈ.

ચીંટુ ખૂબ ખુશ થઈ અને મિઠ્ઠુનો આભાર માનતા કહૃાું, ''આભાર, મિઠ્ઠુ ભાઈ. તમે મને ન બચાવી  હોત તો હું ડૂબી ગઈ હોત.''

મિઠ્ઠુએ હસીને કહૃાું, ''આપણે સૌ મિત્રો છીએ. મુશ્કેલીમાં એકબીજાની મદદ કરવી એ આપણી  ફરજ છે.''

થોડા દિવસો પછી, એક શિકારી જંગલમાં આવ્યો. તેણે મિઠ્ઠુને જોયો અને વિચાર્યું, ''આ તો કેટલો  સુંદર પોપટ છે! હું તેને પકડીને મારા માલિકને આપી દઈશ.''

શિકારીએ જાળ બિછાવી અને મિઠ્ઠુ તેની જાળમાં ફસાઈ ગયો. મિઠ્ઠુએ બૂમો પાડવાનું શરૂ કર્યું,  ''ચીં... ચીં... ચીં... બચાવો!''

ચીંટુ, જે ઝાડ નીચે જ ફરી રહી હતી, તેણે મિઠ્ઠુની બૂમો સાંભળી. તેણે તરત જ બધી કીડીઓને  બોલાવી અને કહૃાું, ''ચાલો, આપણા મિત્ર મિઠ્ઠુ ભાઈ મુશ્કેલીમાં છે. આપણે તેને મદદ કરવી પ ડશે.''

બધી કીડીઓ ઝડપથી દોડીને શિકારી પાસે પહોંચી ગઈ. તેઓ શિકારીના પગ અને હાથ પર ચડવા  લાગી અને તેને કરડવા લાગી. શિકારીએ દર્દથી બૂમો પાડી, ''આહ! આ કીડીઓ ક્યાંથી  આવી?''

શિકારીએ જાળ છોડી દીધી અને કીડીઓથી બચવા માટે ભાગવા લાગ્યો. મિઠ્ઠુ જાળમાંથી મુક્ત થઈ  ગયો.

મિઠ્ઠુએ તરત જ ચીંટુનો આભાર માન્યો. તેણે કહૃાું, ''ચીંટુ, આજે તેં મારી જિંદગી બચાવી છે. સાચા  મિત્રો ખરેખર મુશ્કેલીના સમયમાં જ કામ આવે છે.''

આ વાર્તાથી આપણને શીખવા મળે છે કે ભલે આપણે નાના કે મોટા હોઈએ, જો આપણે એકબીજાને મદદ કરીએ તો કોઈ પણ મુશ્કેલીનો સામનો કરી શકીએ છીએ.

જો આપને આ પોસ્ટ ગમી હોય તો શેર કરો...

Follow us: આ જ પ્રકારની બીજી પોસ્ટ માટે અમારી એપ ડાઉનલોડ કરો.

Android: https://rb.gy/surhtv

Apple ios: https://rb.gy/cee4r9

Social Media

ફોટો સ્ટોરી માટે અમારા ઇન્સ્ટાગ્રામ પેઈજને ફોલ્લો કરો

https://www.instagram.com/nobatdaily?r=nametag

વિડિયો માટે અમારી યુ-ટ્યૂબ ચેનલને સબસ્ક્રાઈબ કરો

https://youtube.com/@Nobatofficial

એક ખૂબ દૂરના રાજ્યમાં એક નાનો કુંવર રહેતો હતો, જેનું નામ હતું અક્ષય. અક્ષયને રમકડાં  કરતાં જાદુમાં વધુ રસ હતો. એ હંમેશાં જાદુની દુનિયાના સપના જોતો.

એક દિવસ એ મહેલના બગીચામાં રમી રહૃાો હતો. રમતા રમતા એણે એક ચમકતો પથ્થર જોયો.  પથ્થર ખૂબ જ સુંદર હતો અને તેમાંથી જાંબુડી રંગનો પ્રકાશ નીકળતો હતો. અક્ષયને થયું કે આ  કોઈ સામાન્ય પથ્થર નથી. એણે તે પથ્થરને હાથમાં લીધો.

જેવો એણે પથ્થરને હાથમાં લીધો, કે તરત જ પથ્થર હવામાં ઉડવા લાગ્યો! અક્ષય તો આશ્ચર્યચકિત  થઈ ગયો. એણે જોરથી બૂમ પાડી, ''વાહ! આ તો જાદુઈ પથ્થર છે!''

પથ્થર ધીમે ધીમે ઉપર ગયો અને અક્ષયને ઈશારો કર્યો કે એ પણ તેની સાથે આવે. અક્ષય ડર્યો  નહીં, પણ ખુશ થઈ ગયો. એણે પથ્થરને પકડી રાખ્યો અને પથ્થર તેને આકાશમાં લઈ ગયો.

એ બંને વાદળોની ઉપર પહોંચી ગયા. ત્યાં અક્ષયે અદ્ભુત વસ્તુઓ જોઈ. ત્યાં વાદળોના બનેલા  હાથી હતા, જે પાણીના ફુવારા ઉડાડતા હતા. મેઘધનુષની સ્લાઇડ હતી, જેના પર લપસવાની મજા  આવતી હતી. અને સૌથી ખાસ વાત તો એ હતી કે ત્યાં વાદળોના બનેલા નાના નાના બાળકો હ સતા હતા.

અક્ષય અને જાદુઈ પથ્થર ખૂબ મજા કરતા હતા. તેઓએ આકાશમાં ફરતા ફરતા બધી જગ્યાઓ  જોઈ. અક્ષયને થયું કે દુનિયા કેટલી સુંદર છે અને જાદુની શક્તિ કેટલી અદ્ભુત છે!

થોડા સમય પછી, પથ્થર ફરી પાછો મહેલ તરફ આવવા લાગ્યો. અક્ષય નીચે ઉતર્યો અને પથ્થરને  ફરીથી બગીચામાં મૂકી દીધો. પથ્થરનો પ્રકાશ ઓછો થઈ ગયો અને તે એક સામાન્ય પથ્થર જેવો  લાગવા માંડ્યો.

અક્ષય સમજી ગયો કે આ પથ્થર ત્યારે જ જાદુ બતાવે છે, જ્યારે કોઈ સારા દિલવાળી વ્યક્તિ તેને  હાથમાં લે. તે દિવસ પછી અક્ષય હંમેશાં પથ્થરની સંભાળ રાખતો અને એ જાદુઈ યાદોને ક્યારેય  ભૂલ્યો નહીં.

જો આપને આ પોસ્ટ ગમી હોય તો શેર કરો...

Follow us: આ જ પ્રકારની બીજી પોસ્ટ માટે અમારી એપ ડાઉનલોડ કરો.

Android: https://rb.gy/surhtv

Apple ios: https://rb.gy/cee4r9

Social Media

ફોટો સ્ટોરી માટે અમારા ઇન્સ્ટાગ્રામ પેઈજને ફોલ્લો કરો

https://www.instagram.com/nobatdaily?r=nametag

વિડિયો માટે અમારી યુ-ટ્યૂબ ચેનલને સબસ્ક્રાઈબ કરો

https://youtube.com/@Nobatofficial

એક સુંદર મજાનું જંગલ હતું. એ જંગલમાં એક નાનકડી ખિસકોલી રહેતી હતી. એનું નામ હતું ચિંકી. ચિંકી બહુ જ ચંચળ અને રમતિયાળ હતી. આખો દિવસ ઝાડ પર કૂદાકૂદ કરતી અને ફળ શોધ્યા કરતી.

એક દિવસ ચિંકી ઝાડ પર ચડીને શિંગોડા ખાતી હતી. ત્યાં અચાનક એને એક મધપૂડો દેખાયો. મધપૂડો જોઈને એના મોંમાં પાણી આવી ગયું. એને થયું કે લાવ, આજે મધ ખાવાની મજા માણી લઉં.

પણ મધમાખીઓ તો મધપૂડાની રક્ષા કરતી હતી. ચિંકીને ખબર હતી કે મધમાખીઓ જો કરડશે તો બહુ દુઃખશે. એટલે એને એક યુક્તિ સુઝી.

એ દોડતી-દોડતી એક તળાવ પાસે ગઈ. તળાવમાં એક મોટો કૂબો (કાચબો) રહેતો હતો. એનું નામ હતું ગોલુ. ગોલુ બહુ જ ધીમો અને શાંત હતો.

ચિંકી ગોલુ પાસે ગઈ અને બોલી, ''ગોલુ ભાઈ, ગોલુ ભાઈ, મને એક મસ્ત યુક્તિ સુઝી છે. આપણે સાથે મળીને મધ લાવીએ. તમને મધ ભાવે છે ને?''

ગોલુએ ધીમેથી માથું હલાવીને હા પાડી.

ચિંકી અને ગોલુ બંને મધપૂડા પાસે ગયા. ચિંકી ગોલુની પીઠ પર ચડી ગઈ. ગોલુ ધીમે ધીમે મધપૂડાવાળા ઝાડ પાસે ગયો. મધમાખીઓ ગોલુને જોઈને ડરી ગઈ, કારણ કે ગોલુની પીઠ બહુ જ મજબૂત હતી. એના પર કરડવાથી કઈં થાય નહીં.

ચિંકી ઝડપથી મધપૂડામાંથી થોડું મધ લઈ લીધું અને પાછી ગોલુની પીઠ પર બેસી ગઈ. મધમાખીઓ એમની પાછળ પાછળ આવી, પણ ગોલુ તળાવમાં ઉતરી ગયો. મધમાખીઓ પાણીથી ડરીને પાછી ફરી ગઈ.

ચિંકી અને ગોલુ બંનેએ ખૂબ મજાથી મધ ખાધું. મધ બહુ જ મીઠું હતું. મધ ખાતા ખાતા ગોલુ બોલ્યો, ''ચિંકી, તું બહુ હોશિયાર છે! તારી યુક્તિથી આજે આપણે બંનેએ મધ ખાવાની મજા માણી.''

ચિંકી હસતા હસતા બોલી, ''આપણે બંને મિત્રો છીએ. સાથે મળીને કામ કરીએ તો અઘરામાં અઘરું કામ પણ સરળ બની જાય છે.''

બસ, એ દિવસથી ચિંકી અને ગોલુ પાકા મિત્રો બની ગયા. તેઓ હંમેશા એકબીજાને મદદ કરતા અને સુખેથી રહેતા હતા.

બોધઃ આ વાર્તા પરથી આપણને એ શીખવા મળે છે કે સાથે મળીને કામ કરવાથી સફળતા જલ્દી મળે છે.

જો આપને આ પોસ્ટ ગમી હોય તો શેર કરો...

Follow us: આ જ પ્રકારની બીજી પોસ્ટ માટે અમારી એપ ડાઉનલોડ કરો.

Android: https://rb.gy/surhtv

Apple ios: https://rb.gy/cee4r9

Social Media

ફોટો સ્ટોરી માટે અમારા ઇન્સ્ટાગ્રામ પેઈજને ફોલ્લો કરો

https://www.instagram.com/nobatdaily?r=nametag

વિડિયો માટે અમારી યુ-ટ્યૂબ ચેનલને સબસ્ક્રાઈબ કરો

https://youtube.com/@Nobatofficial

જરા કલ્પના કરો કે એક સુંદર, લીલીછમ ટેકરી પર એક નાનકડું, રૃંવાટીદાર સસલું રહેતું હતું. તેનું નામ હતું બન્ની. બન્નીને દોડવું અને કૂદવું ખૂબ જ ગમતું હતું, પણ તેની સૌથી પ્રિય પ્રવૃત્તિ હતી વાર્તાઓ સાંભળવી.

એક દિવસ, જ્યારે બન્ની ટેકરીની ટોચ પર બેસીને સૂર્યાસ્ત જોઈ રહૃાું હતું, ત્યારે તેને એક પવનની લહેર આવી. આ પવનની લહેર કોઈ સામાન્ય લહેર નહોતી, તે એક વાર્તા લઈને આવી હતી!

''હું દૂરના પર્વતો પરથી આવું છું,'' પવને ગણગણાટ કર્યો. ''ત્યાં એક કૂતુહલ ધરાવતું રીંછ રહે છે, જેણે આકાશના તારાઓ ગણવાનું સાહસ કર્યું હતું.

બન્ની ઉત્સાહિત થઈ ગયું. ''આગળ શું થયું?'' તેણે પૂછ્યું.

પવને પોતાની વાત ચાલુ રાખીઃ ''તે રીંછ, જેનું નામ બ્રુનો હતું, તેણે આખી રાત તારાઓ ગણવા માટે જાગવાનું નક્કી કર્યું. એક પછી એક, તેણે તારાઓ ગણ્યા. એક, બે, ત્રણ... પણ જેમ જેમ તે ગણતો ગયો તેમ તેમ વધુ તારાઓ દેખાવા લાગ્યા. આકાશ તારાઓથી ભરાઈ ગયું.''

બન્નીએ આશ્ચર્યથી પોતાની આંખો મોટી કરી.

પવને કહૃાું, ''બ્રુનો આખરે ગણતરી કરતા થાકી ગયો અને તેને સમજાયું કે આકાશના તારાઓ અનંત છે. તે કદી પણ તે બધાને ગણી શકશે નહીં. પણ તેણે એક સુંદર પાઠ શીખ્યો. તેણે સમજ્યું કે કેટલીક વસ્તુઓ એટલી મોટી અને સુંદર હોય છે કે તેને ગણવાની જરૂૂર નથી, બસ તેની સુંદરતાનો આનંદ માણવો જોઈએ.''

પવને વાર્તા પૂરી કરી અને ધીમે ધીમે શાંત થઈ ગયો. બન્નીએ ટેકરી પરથી આકાશ તરફ જોયું. તેને તારાઓ દેખાયા, જે ચમકતા હતા અને ઝબુકતા હતા. બન્નીને સમજાયું કે બ્રુનોએ શું અનુભવ્યું હતું. તેણે કદી તારાઓ ગણવાનો પ્રયાસ ન કર્યો. બસ, તેણે શાંતિથી બેસીને તેની સુંદરતાનો આનંદ માણ્યો.

તે રાત્રે, બન્નીને સપનામાં વાર્તાઓથી ભરેલી પવનની લહેરો આવી, જે તેને દૂરના સ્થળોએ લઈ ગઈ. તે એક સુંદર, સુખી સસલું હતું, જેને ખબર હતી કે દુનિયા વાર્તાઓ અને ચમત્કારોથી ભરેલી છે.

જો આપને આ પોસ્ટ ગમી હોય તો શેર કરો...

Follow us: આ જ પ્રકારની બીજી પોસ્ટ માટે અમારી એપ ડાઉનલોડ કરો.

Android: https://rb.gy/surhtv

Apple ios: https://rb.gy/cee4r9

Social Media

ફોટો સ્ટોરી માટે અમારા ઇન્સ્ટાગ્રામ પેઈજને ફોલ્લો કરો

https://www.instagram.com/nobatdaily?r=nametag

વિડિયો માટે અમારી યુ-ટ્યૂબ ચેનલને સબસ્ક્રાઈબ કરો

https://youtube.com/@Nobatofficial

એક હતી નાની કીડી, તેનું નામ ટીની હતું. ટીની ખૂબ મહેનતુ હતી અને હંમેશાં ખાવાનું શોધવામાં વ્યસ્ત રહેતી. એકવાર બપોરે, ટીનીને ખૂબ તરસ લાગી. તે ધીમે ધીમે પાણી પીવા માટે નદી કિનારે ગઈ. પાણી પીતી વખતે, ટીનીનો પગ લપસ્યો અને તે નદીમાં પડી ગઈ. પાણીનો પ્રવાહ એટલો તેજ હતો કે ટીની તરત જ વહેવા લાગી.

*બચાવો! બચાવો!* ટીનીએ બૂમ પાડી, પણ તેનો અવાજ ખૂબ જ ધીમો હતો.

નજીકના ઝાડ પર એક કબૂતર બેઠું હતું. તેનું નામ મોતી હતું. મોતીએ ટીનીને મુશ્કેલીમાં જોઈ. તેને દયા આવી. મોતીએ તરત જ એક પાંદડું તોડ્યું અને તેને ટીનીની નજીક પાણીમાં નાખ્યું.

ટીની તરત જ પાંદડા પર ચડી ગઈ. પાંદડું કિનારે આવતાં જ ટીની બહાર નીકળી અને તેનો જીવ બચ્યો.

*આભાર, મોતીભાઈ! તમે મારો જીવ બચાવ્યો,* ટીનીએ કહૃાું.

મોતીએ હસીને કહૃાું, *અરે, આ તો મારી ફરજ હતી. આપણે બધાએ એકબીજાની મદદ કરવી જોઈએ.*

થોડા દિવસો પછી, એક શિકારી જંગલમાં આવ્યો. તેણે મોતીને ઝાડ પર જોયું અને તેને પકડવા માટે જાળ બિછાવી. મોતીને શિકારીની યોજનાની ખબર નહોતી.

ટીની એ જ રસ્તે જતી હતી. તેણે જોયું કે શિકારી મોતીને પકડવાની તૈયારી કરી રહૃાો છે. ટીનીને તરત જ મોતીનો ઉપકાર યાદ આવ્યો.

ટીની દોડીને શિકારીના પગ પાસે ગઈ અને તેને જોરથી કરડ્યો.

*આહ!* શિકારી ચીસ પાડી ઉઠ્યો. તેના હાથમાંથી જાળ છૂટી ગઈ.

શિકારીની ચીસ સાંભળીને મોતી ચોંકી ગયો અને તરત જ ત્યાંથી ઉડી ગયો. મોતીનો જીવ ફરી બચ્યો.

મોતીએ નીચે જોયું અને ટીનીને જોઈ. તે સમજી ગયો કે ટીનીએ તેનો જીવ બચાવ્યો હતો.

*ટીની, તેં આજે મારો જીવ બચાવ્યો. તમારો ખૂબ ખૂબ આભાર,* મોતીએ કહૃાું.

ટીનીએ કહૃાું, *મોતીભાઈ, તમે કહૃાું હતું ને કે આપણે એકબીજાની મદદ કરવી જોઈએ.*

આ વાર્તા આપણને શીખવે છે કે જો આપણે કોઈની મદદ કરીએ, તો તે હંમેશાં આપણી પાસે પાછી આવે છે. નાની ટીની અને મોટા મોતીની દોસ્તી હંમેશાં અકબંધ રહી.

બોધઃ નાની-મોટી, કોઈ પણ મદદ વ્યર્થ જતી નથી. એક બીજાની મદદ કરવાથી સંબંધો મજબૂત બને.

જો આપને આ પોસ્ટ ગમી હોય તો શેર કરો...

Follow us: આ જ પ્રકારની બીજી પોસ્ટ માટે અમારી એપ ડાઉનલોડ કરો.

Android: https://rb.gy/surhtv

Apple ios: https://rb.gy/cee4r9

Social Media

ફોટો સ્ટોરી માટે અમારા ઇન્સ્ટાગ્રામ પેઈજને ફોલ્લો કરો

https://www.instagram.com/nobatdaily?r=nametag

વિડિયો માટે અમારી યુ-ટ્યૂબ ચેનલને સબસ્ક્રાઈબ કરો

https://youtube.com/@Nobatofficial

એક ગામમાં એક ખેડૂત રહેતો હતો, જેનું નામ રાજુ હતું. રાજુ ખૂબ જ મહેનતુ અને સારો માણસ હતો. તેને ખેતી કામમાં મદદ કરવા માટે એક વફાદાર કૂતરો હતો, જેનું નામ બહાદુર હતું. બહાદુર ખરેખર તેના નામ જેવો જ બહાદુર હતો. તે રાજુ અને તેના પરિવારની ખૂબ કાળજી રાખતો હતો.

રાજુની એક નાની દીકરી હતી, જેનું નામ મીની હતું. મીની બહાદુર સાથે ખૂબ રમતી અને તેને પ્રેમ કરતી. બહાદુર પણ મીનીનો ખૂબ પ્રિય મિત્ર હતો.

એક દિવસ રાજુને કોઈ કામથી શહેર જવું પડ્યું. તેણે પોતાની પત્ની અને દીકરીને કહૃાું, ''હું સાંજ સુધીમાં પાછો આવી જઈશ, ત્યાં સુધી બહાદુરનું ધ્યાન રાખજો.'' રાજુના ગયા પછી તેની પત્નીને ખેતરમાં કામ કરવા જવું પડ્યું. તેણે મીનીને સુવડાવી અને બહાદુરને તેની પાસે બેસાડીને કહૃાું, ''બહાદુર, તું મીનીનું ધ્યાન રાખજે.''

બહાદુર મીનીના પારણા પાસે બેસી ગયો અને તેની રક્ષા કરવા લાગ્યો. થોડીવાર પછી એક મોટો અને કાળો સાપ મીનીના પારણા તરફ સરકી રહૃાો હતો. સાપને જોતા જ બહાદુર સતર્ક થઈ ગયો. તે જોરથી ભસ્યો અને સાપ પર હુમલો કરવા તૈયાર થયો.

બહાદુરે સાપ પર હુમલો કર્યો અને તેની સાથે લડવા લાગ્યો. સાપે બહાદુરને બે વાર ડંખ માર્યો, પણ બહાદુરે હિંમત હારી નહીં. તેણે સાપના ટુકડા કરી નાખ્યા અને મીનીનો જીવ બચાવ્યો.

થોડીવારમાં રાજુ ઘરે પાછો આવ્યો. તેણે જોયું કે બહાદુરનું મોઢું લોહીથી ખરડાયેલું હતું અને તે પારણા પાસે બેભાન અવસ્થામાં પડેલો હતો. રાજુને લાગ્યું કે બહાદુરે તેની દીકરીને મારી નાખી છે. ગુસ્સામાં તેણે મોટો લાકડીનો ડંડો લીધો અને બહાદુર પર મારવા લાગ્યો. રાજુએ ગુસ્સામાં એટલો માર માર્યો કે બહાદુર ત્યાં જ મરી ગયો.

બહાદુર મરી ગયા પછી રાજુને તેની ભૂલનો અહેસાસ થયો. તેણે જોયું કે પારણાની નીચે એક મરેલો સાપ પડ્યો હતો અને મીની સુરક્ષિત રીતે સૂતી હતી. રાજુને સમજાયું કે બહાદુરે પોતાની દીકરીનો જીવ બચાવવા માટે પોતાના જીવનું બલિદાન આપ્યું હતું. રાજુની આંખોમાંથી આંસુ વહેવા લાગ્યા. તેને ખૂબ પસ્તાવો થયો કે તેણે પોતાના વફાદાર મિત્રને માર્યો.

આ વાર્તા પરથી શીખ મળે છે કે કોઈ પણ પરિસ્થિતિમાં ઉતાવળમાં નિર્ણય ન લેવો. વફાદારી એવો ગુણ છે જે મનુષ્ય અને પ્રાણી બંનેમાં હોય છે, અને તેનો આદર કરવો જોઈએ.

જો આપને આ પોસ્ટ ગમી હોય તો શેર કરો...

Follow us: આ જ પ્રકારની બીજી પોસ્ટ માટે અમારી એપ ડાઉનલોડ કરો.

Android: https://rb.gy/surhtv

Apple ios: https://rb.gy/cee4r9

Social Media

ફોટો સ્ટોરી માટે અમારા ઇન્સ્ટાગ્રામ પેઈજને ફોલ્લો કરો

https://www.instagram.com/nobatdaily?r=nametag

વિડિયો માટે અમારી યુ-ટ્યૂબ ચેનલને સબસ્ક્રાઈબ કરો

https://youtube.com/@Nobatofficial

સૂરજ દાદા ધીમે ધીમે ઊગી રહૃાા હતા અને પૂર્વ દિશામાંથી સોનેરી કિરણો ધરતી પર પથરાઈ રહૃાાં હતા. ગીરના જંગલમાં સવાર પડી ગઈ હતી. પક્ષીઓનો કલરવ ચારેબાજુ ગુંજી રહૃાો હતો. એવામાં એક નાનકડું સસલું, જેનું નામ ચોટીયું હતું, તે તેની મા સાથે ઘાસ ખાઈ રહૃાું હતું.

ચોટીયાને આખો દિવસ કૂદાકૂદ કરવી અને નવા નવા મિત્રો બનાવવા બહુ ગમતું. આજે પણ તેને કંઈક નવું જ કરવાનો વિચાર આવ્યો. તેણે તેની માને કહૃાું, ''માં, હું સામેની ટેકરી પર જઈને આવું? ત્યાં સરસ મજાના લાલ ફૂલ ખીલ્યાં છે.''

મા સસલીએ તેને સમજાવતાં કહૃાું, ''બેટા, ત્યાં જવું સલામત નથી. તે રસ્તો બહુ જોખમી છે. ત્યાં એક દુષ્ટ શિયાળ રહે છે. તેનું નામ લુચ્ચું છે અને તે બહુ હોશિયાર છે. જો તે તને જોશે, તો તને ખાઈ જશે.''

ચોટીયાએ તેની માની વાત માની લીધી, પણ તેના મનમાં તો પેલા લાલ ફૂલો જ ઘૂમતા હતા. થોડી વાર પછી, મા સસલી ઘાસ ચરવામાં મશગૂલ થઈ ગઈ. આ તકનો લાભ લઈને ચોટીયું ચૂપચાપ તે ટેકરી તરફ જવા લાગ્યું.

રસ્તામાં તેને એક ચતુર ખિસકોલી મળી. ખિસકોલીએ તેને પૂછ્યું, ''ચોટીયા, તું ક્યાં જાય છે? આ રસ્તો તો બહુ જોખમી છે.''

ચોટીયાએ કહૃાું, ''મારે સામેની ટેકરી પર લાલ ફૂલો જોવા છે.''

ખિસકોલીએ તેને સમજાવ્યો, ''તારી માએ તને ના પાડી છે ને? આ રસ્તે લુચ્ચું શિયાળ રહે છે.''

પણ ચોટીયું તો બહુ જીદ્દી હતું. તેણે ખિસકોલીની વાત ન માની અને આગળ ચાલવા લાગ્યું. જેવું તે ટેકરી પાસે પહોંચ્યું, ત્યાં જ એક મોટા ઝાડની પાછળથી લુચ્ચું શિયાળ બહાર આવ્યું. શિયાળની ભૂરી આંખો અને લાંબી પૂંછડી જોઈને ચોટીયું ડરી ગયું.

લુચ્ચા શિયાળે હસતાં હસતાં કહૃાું, ''અરે વાહ! આજે તો સવાર સવારમાં જ નાસ્તો મળી ગયો. હું તને ખાઈ જઈશ.''

ચોટીયું તો ડરના માર્યા થરથરવા લાગ્યું. તેની આંખોમાં આંસુ આવી ગયા. પણ તેને અચાનક ખિસકોલીની વાત યાદ આવી. તેણે હિંમત કરીને લુચ્ચા શિયાળને કહૃાું, ''શિયાળભાઈ, મને ખબર છે કે તમે બહુ હોશિયાર છો, પણ મારા પેટમાં તો બહુ ગંદકી ભરેલી છે. જો તમે મને ખાશો, તો તમારા પેટમાં દુખાવો થશે.''

શિયાળે પૂછ્યું, 'તો શું કરૃં?'

ચોટીયાએ કહૃાું, ''જો તમે મને પહેલા પેલા તળાવના પાણીમાં ધોઈ નાખશો, તો હું સાફ થઈ જઈશ અને તમે મને આરામથી ખાઈ શકશો.''

લુચ્ચા શિયાળને થયું કે આ વાત તો સાચી છે. તેણે ચોટીયાને પકડીને તળાવ તરફ ચાલવા માંડ્યું. જેવું તે તળાવ પાસે પહોંચ્યા, ત્યાં જ ચોટીયું તેના હાથમાંથી છટકી ગયું અને પાણીમાં કૂદી પડ્યું. શિયાળ તો આ જોઈને ચોંકી ગયું. ચોટીયું તરતા તરતા સામે કિનારે પહોંચી ગયું અને ઝડપથી ભાગવા લાગ્યું.

આ જોઈને લુચ્ચું શિયાળ બહુ શરમ અનુભવી રહૃાું હતું. તેણે ચોટીયાને પકડવા માટે પાણીમાં કૂદવાની કોશિશ કરી, પણ તેને તો તરતા નહોતું આવડતું! તે ગભરાઈને પાછું ફર્યું.

ચોટીયું ભાગીને તેની મા પાસે પહોંચી ગયું. તેણે તેની માને બધી વાત કહી. તેની માએ ગળે લગાવીને કહૃાું, ''બેટા, તેં આજે સાહસ કર્યું, પણ તેં મારો વિશ્વાસ તોડ્યો. હવે પછી ક્યારેય મારી પરવાનગી વગર ક્યાંય જઈશ નહીં.''

ચોટીયાએ તેની માને વચન આપ્યું કે તે ફરી ક્યારેય આવું નહીં કરે. તે દિવસે ચોટીયું સમજી ગયું કે મોટાં લોકોની વાત હંમેશાં માનવી જોઈએ.

બોધઃ મોટાઓની વાત હંમેશાં માનવી જોઈએ અને મુસીબતનો સામનો કરવા માટે સમજદારીથી કામ લેવું જોઈએ.

જો આપને આ પોસ્ટ ગમી હોય તો શેર કરો...

Follow us: આ જ પ્રકારની બીજી પોસ્ટ માટે અમારી એપ ડાઉનલોડ કરો.

Android: https://rb.gy/surhtv

Apple ios: https://rb.gy/cee4r9

Social Media

ફોટો સ્ટોરી માટે અમારા ઇન્સ્ટાગ્રામ પેઈજને ફોલ્લો કરો

https://www.instagram.com/nobatdaily?r=nametag

વિડિયો માટે અમારી યુ-ટ્યૂબ ચેનલને સબસ્ક્રાઈબ કરો

https://youtube.com/@Nobatofficial

સવારનો સમય હતો. સૂરજનો તડકો ધીમે ધીમે આખી દુનિયામાં ફેલાઈ રહૃાો હતો. એક સુંદર બગીચો હતો, જેમાં રંગબેરંગી ફૂલો ખીલ્યાં હતાં. ફૂલોની વચ્ચે એક નાનકડું મધમાખીનું બચ્ચું રહેતું હતું. તેનું નામ હતું મીઠુ.

મીઠુ ખૂબ જ જિજ્ઞાસુ અને તોફાની હતો. તેને આખો દિવસ ફૂલોનો રસ ચૂસવાને બદલે નવી નવી જગ્યાઓ શોધવી ગમતી. આજે સવારે પણ મીઠુ ઉડતો ઉડતો બગીચાની બહાર પહોંચી ગયો. થોડે દૂર તેને એક નાનકડી નદી દેખાઈ. નદીનું પાણી ચમકતું હતું અને માછલીઓ આમતેમ તરી રહી હતી.

મીઠુને આ બધું જોઈને ખૂબ મજા આવી. તે નદીના કિનારે આવેલા એક ગુલાબના ફૂલ પર બેઠો અને વિચારવા લાગ્યો, ''આ માછલીઓ કેવી રીતે પાણીમાં શ્વાસ લઈ શકતી હશે?''

ત્યાં જ એક વાદળી રંગનું પતંગિયું તેની પાસે આવ્યું. તેનું નામ હતું મોતી. મોતીને મીઠુ ઉદાસ લાગ્યો એટલે તેણે પૂછ્યું, ''કેમ મીઠુ, શું વિચારે છે?''

મીઠુએ કહૃાું, ''મોતી, મને આ માછલીઓ જોઈને નવાઈ લાગે છે. હું તો જો પાણીમાં જાઉં તો ડૂબી જાઉં, પણ આ લોકો તો કેવી સરસ રીતે પાણીમાં રમે છે.''

મોતી હસી પડ્યું અને બોલ્યું, ''મીઠુ, આપણે મધમાખી અને પતંગિયા છીએ. આપણું ઘર હવા અને ફૂલો છે. માછલીઓનું ઘર પાણી છે. આપણે બધા અલગ અલગ છીએ, પણ બધાનું પોતપોતાનું આગવું સ્થાન છે. જો તું પાણીમાં રહી શકે તો પછી ફૂલોમાંથી મધ કોણ લાવે? અને જો માછલીઓ બહાર આવી જાય તો પછી પાણીમાં કોણ રમે?''

મીઠુને મોતીની વાત સમજાઈ ગઈ. તેણે માથું હલાવીને કહૃાું, ''હા, તારી વાત સાચી છે. હું ફૂલોનો રસ ભેગો કરવા માટે જ બન્યો છું.'' તે પછી મીઠુ અને મોતીએ સાથે મળીને આખા બગીચામાં ખૂબ મસ્તી કરી. મીઠુએ ફરી ક્યારેય બીજા જેવું બનવાનો પ્રયાસ ન કર્યો. તે ખુશ હતો કારણ કે તે એક મધમાખી હતો.

બોધઃ આપણે જેવા છીએ તેવા જ સારા છીએ. બીજા જેવા બનવાનો પ્રયાસ કરવાને બદલે આપણે પોતાની ખૂબીને ઓળખવી જોઈએ.

જો આપને આ પોસ્ટ ગમી હોય તો શેર કરો...

Follow us: આ જ પ્રકારની બીજી પોસ્ટ માટે અમારી એપ ડાઉનલોડ કરો.

Android: https://rb.gy/surhtv

Apple ios: https://rb.gy/cee4r9

Social Media

ફોટો સ્ટોરી માટે અમારા ઇન્સ્ટાગ્રામ પેઈજને ફોલ્લો કરો

https://www.instagram.com/nobatdaily?r=nametag

વિડિયો માટે અમારી યુ-ટ્યૂબ ચેનલને સબસ્ક્રાઈબ કરો

https://youtube.com/@Nobatofficial

એક સુંદર જંગલમાં, જ્યાં રંગબેરંગી પતંગિયા ઉડતા હતા અને મધુર પક્ષીઓ ગીતો ગાતા હતા, ત્યાં એક નાનકડી પરી રહેતી હતી. તેનું નામ લીલી હતું. લીલી ખૂબ દયાળુ હતી અને હંમેશાં બીજાને મદદ કરવા તૈયાર રહેતી. તેના પાંખો ઇન્દ્રધનુષી રંગના હતા અને જ્યારે તે ઉડતી, ત્યારે પાછળ ચમકતી ધૂળની એક લાઇન છોડતી જતી.

એક દિવસ, લીલી જંગલમાં ફરતી હતી ત્યારે તેણે એક છોકરીને રડતી જોઈ. તે છોકરીનું નામ મીરા હતું અને તે રડી રહી હતી કારણ કે તેનો નાનો ભાઈ ખૂબ બીમાર હતો અને તેને સાજા કરવા માટે કોઈ દવા નહોતી.

લીલીને મીરા પર દયા આવી. તેણે મીરાને પૂછ્યું, ''બાળકી, તું શા માટે રડે છે? મને કહે, કદાચ હું તારી કોઈ મદદ કરી શકું?''

મીરાએ પોતાની દુઃખભરી વાત લીલીને કહી. લીલીએ વિચાર્યું અને પછી કહૃાું, ''ચિંતા ન કર, મીરા. આ જંગલમાં એક જાદુઈ ફૂલ છે જે દરેક બીમારીને ઠીક કરી શકે છે. પરંતુ તે ફૂલ શોધવું ખૂબ મુશ્કેલ છે, કારણ કે તે ઊંચા પહાડો પર એક ગુફામાં ઉગે છે.''

મીરાની આંખોમાં આશા આવી. તે તરત જ તે ફૂલ શોધવા તૈયાર થઈ ગઈ, ભલે ગમે તેટલો ભયંકર રસ્તો હોય. લીલીએ મીરાની હિંમત જોઈ અને નક્કી કર્યું કે તે તેની મદદ કરશે.

બંનેએ સાથે મળીને પહાડો તરફ પ્રયાણ કર્યું. રસ્તામાં તેમને ગાઢ જંગલો અને ઊંડી ખીણો પાર કરવી પડી. લીલીએ પોતાની જાદુઈ શક્તિનો ઉપયોગ કરીને મીરાને રસ્તો બતાવ્યો અને મુશ્કેલીઓમાંથી બચાવી. આખરે, તેઓ ગુફા પાસે પહોંચ્યા. ગુફા અંદરથી અંધારી અને ડરામણી હતી, પણ મીરાએ હિંમત ન હારી.

ગુફાની અંદર, એક ચમકતું, સોનેરી રંગનું ફૂલ ખીલેલું હતું. તેમાંથી દિવ્ય પ્રકાશ ફેલાઈ રહૃાો હતો. લીલીએ કાળજીપૂર્વક તે ફૂલ લીધું અને મીરાને આપ્યું. મીરા ખુશ થઈ ગઈ અને તરત જ ફૂલ લઈને પોતાના ઘર તરફ દોડી.

ઘરે પહોંચીને, મીરાએ ફૂલમાંથી થોડો રસ કાઢીને પોતાના ભાઈને પીવડાવ્યો. થોડી જ વારમાં, તેનો ભાઈ ચમત્કારિક રીતે સાજો થઈ ગયો અને હસવા લાગ્યો.

મીરા અને તેનો પરિવાર ખૂબ ખુશ થયા. તેઓએ લીલીનો આભાર માન્યો. લીલી ખુશ થઈ કે તે કોઈની મદદ કરી શકી. તે પાછી પોતાના જંગલમાં ઉડી ગઈ, હંમેશાં જરૂરિયાતમંદોની મદદ કરવા માટે તૈયાર.

બોધઃ આ વાર્તા આપણને શીખવે છે કે દયાળુતા અને હિંમત આપણને કોઈ પણ મુશ્કેલીમાંથી બહાર કાઢી શકે છે.

જો આપને આ પોસ્ટ ગમી હોય તો શેર કરો...

Follow us: આ જ પ્રકારની બીજી પોસ્ટ માટે અમારી એપ ડાઉનલોડ કરો.

Android: https://rb.gy/surhtv

Apple ios: https://rb.gy/cee4r9

Social Media

ફોટો સ્ટોરી માટે અમારા ઇન્સ્ટાગ્રામ પેઈજને ફોલ્લો કરો

https://www.instagram.com/nobatdaily?r=nametag

વિડિયો માટે અમારી યુ-ટ્યૂબ ચેનલને સબસ્ક્રાઈબ કરો

https://youtube.com/@Nobatofficial

એક નદી કિનારે એક મોટું ગામ હતું. તે ગામમાં એક સારો દરજી રહેતો હતો. તે દરજી ખૂબ જ ભલો અને દયાળુ હતો. ગામની બહાર જંગલ હતું, અને તે જંગલમાંથી દરરોજ એક મોટો હાથી નદીમાં પાણી પીવા આવતો હતો.

હાથી જ્યારે નદીએ પાણી પીવા જતો, ત્યારે દરજીની દુકાન પાસેથી પસાર થતો. દરજી પણ રોજ હાથીને જુએ અને તેને પ્રેમથી બોલાવે. દરજી દરરોજ હાથીને એક કેળું ખવડાવતો. હાથી પણ દરજીની દુકાન પાસે ઊભો રહેતો અને પ્રેમથી કેળું ખાઈને આગળ વધતો. ધીમે ધીમે હાથી અને દરજી પાક્કા મિત્રો બની ગયા.

એક દિવસ દરજીની દુકાને તેનો એક શિષ્ય બેઠો હતો. શિષ્ય થોડો તોફાની હતો. તે દિવસે દરજી દુકાને નહોતો, અને હાથી રોજની જેમ પાણી પીવા જતાં દરજીની દુકાન પાસેથી પસાર થયો. હાથીએ પોતાની સૂંઢ લંબાવી, કેળું લેવા માટે.

પણ દરજીના શિષ્યને મજાક સૂઝી. તેણે હાથીને કેળું આપવાને બદલે, એક સોય લીધી અને હાથીની સૂંઢમાં ભોંકી દીધી. હાથીને ખૂબ દુઃખ થયું. તે દર્દથી ચીસ પાડી ઉઠ્યો. તેને ખૂબ ગુસ્સો આવ્યો, પણ તે ચૂપચાપ ત્યાંથી નદી તરફ ચાલ્યો ગયો.

નદીએ પહોંચીને હાથીએ પેટ ભરીને પાણી પીધું. પછી તેણે પોતાની સૂંઢમાં કાદવવાળું ગંદુ પાણી ભરી લીધું. તે પાછો ફર્યો અને દરજીની દુકાન પાસે આવ્યો. શિષ્ય દુકાનમાં બેઠો હતો. હાથીએ પોતાની સૂંઢમાં ભરેલું કાદવવાળું પાણી દુકાનમાં અને શિષ્ય ઉપર ફેંકી દીધું. આખો દુકાન અને શિષ્ય કાદવથી ગંદા થઈ ગયા. દુકાનમાં મૂકેલા બધા નવા કપડાં પણ ગંદા થઈ ગયા.

શિષ્યને પોતાની ભૂલ સમજાઈ. તેને ખૂબ પસ્તાવો થયો. જ્યારે દરજી પાછો આવ્યો અને તેણે આ બધું જોયું, ત્યારે શિષ્યે તેને બધી વાત કહી. દરજીને શિષ્યની હરકત પર ગુસ્સો આવ્યો, પણ તેણે હાથીને સમજ્યો.

દરજીએ શિષ્યને સમજાવ્યું કે કોઈને પણ હેરાન ન કરવા જોઈએ, પછી ભલે તે પ્રાણી હોય કે માણસ. દુઃખ પહોંચાડવાથી હંમેશાં ખરાબ પરિણામ જ મળે છે.

બોધઃ જેવું વાવીએ તેવું લણીએ. કોઈની સાથે ખરાબ વર્તન કરીએ તો તેનું ખરાબ પરિણામ ભોગવવું પડે .

જો આપને આ પોસ્ટ ગમી હોય તો શેર કરો...

Follow us: આ જ પ્રકારની બીજી પોસ્ટ માટે અમારી એપ ડાઉનલોડ કરો.

Android: https://rb.gy/surhtv

Apple ios: https://rb.gy/cee4r9

Social Media

ફોટો સ્ટોરી માટે અમારા ઇન્સ્ટાગ્રામ પેઈજને ફોલ્લો કરો

https://www.instagram.com/nobatdaily?r=nametag

વિડિયો માટે અમારી યુ-ટ્યૂબ ચેનલને સબસ્ક્રાઈબ કરો

https://youtube.com/@Nobatofficial

એક સુંદર જંગલ હતું. તેમાં ઘણાં પ્રાણીઓ રહેતા હતાં. એક દિવસ, એક બહુ ઝડપી સસલો હતો, જેને પોતાની ઝડપ પર ખૂબ ગર્વ હતો. તે હંમેશાં બીજા પ્રાણીઓની મજાક ઉડાવતો, ખાસ કરીને ધીમા ચાલતા કાચબાની.

''હાહાહા! કાચબાભાઈ, તમે તો એક ડગલું ભરતા પણ કેટલી વાર લગાવો છો!'' સસલો હસીને કહેતો.

કાચબો શાંત સ્વભાવનો હતો. તે સસલાની વાતો સાંભળીને પણ કશું નહોતો બોલતો. એક દિવસ, કાચબાને વિચાર આવ્યો કે સસલાનો અહંકાર ઓછો કરવો જોઈએ. તેણે સસલાને દોડવાની સ્પર્ધા માટે પડકાર ફેંક્યો.

સસલો તો હસવા લાગ્યો. ''શું? તું મારી સાથે દોડ લગાવીશ? આ તો મજાક છે!''

પણ કાચબાએ કહૃાું, ''જોઈએ કોણ જીતે છે.''

જંગલના બધા પ્રાણીઓ આ સ્પર્ધા જોવા માટે ભેગા થયાં. શિયાળભાઈએ સીટી વગાડી અને દોડ શરૃ થઈ.

સસલો તો પવનવેગે દોડ્યો. તે થોડી જ વારમાં ઘણે દૂર નીકળી ગયો. તેણે પાછળ ફરીને જોયું, કાચબો તો ક્યાંય દેખાતો નહોતો.

''આ કાચબો તો હજી શરૃઆતમાં જ હશે,'' સસલાએ વિચાર્યું. ''હું થોડો આરામ કરી લઉં.''

તે રસ્તામાં એક ઝાડ નીચે બેસી ગયો અને તેને ઊંઘ આવી ગઈ.

બીજી બાજુ, કાચબો ધીમે ધીમે પણ સતત ચાલતો રહૃાો. તે ક્યાંય રોકાયો નહીં. સસલો સૂતો હતો તેની બાજુમાંથી તે પસાર થયો અને આગળ વધતો રહૃાો.

થોડા સમય પછી, સસલો જાગ્યો. તેણે આંખો ચોળીને જોયું તો નવાઈ લાગી. કાચબો તો લગભગ જીતની રેખા (ફિનિશ લાઇન) સુધી પહોંચી ગયો હતો!

સસલો ઝડપથી દોડ્યો, પણ ત્યાં સુધીમાં ઘણું મોડું થઈ ગયું હતું. કાચબો જીતની રેખા પાર કરી ગયો હતો.

જંગલના બધા પ્રાણીઓએ કાચબાને તાળીઓ પાડીને વધાવ્યો. સસલો શરમાઈ ગયો. તેને પોતાની ભૂલ સમજાઈ.

બોધઃ ધીમી અને સ્થિર ગતિથી પણ રેસ જીતી શકાય છે. ક્યારેય કોઈને ઓછો ન આંકવો જોઈએ અને ક્યારેય પોતાના પર અહંકાર ન કરવો જોઈએ.

જો આપને આ પોસ્ટ ગમી હોય તો શેર કરો...

Follow us: આ જ પ્રકારની બીજી પોસ્ટ માટે અમારી એપ ડાઉનલોડ કરો.

Android: https://rb.gy/surhtv

Apple ios: https://rb.gy/cee4r9

Social Media

ફોટો સ્ટોરી માટે અમારા ઇન્સ્ટાગ્રામ પેઈજને ફોલ્લો કરો

https://www.instagram.com/nobatdaily?r=nametag

વિડિયો માટે અમારી યુ-ટ્યૂબ ચેનલને સબસ્ક્રાઈબ કરો

https://youtube.com/@Nobatofficial

એક દૂરના પ્રદેશમાં, જ્યાં આકાશ હંમેશાં ભૂરા રંગનું રહેતું અને તારાઓ રાત્રે ઝગમગતા હતા, ત્યાં એક નાનકડું પણ ખૂબ સુંદર ખુશાલ ગામ હતું. આ ગામની ઉપર એક રહસ્યમય મેઘધનુષ્યનો બગીચો હતો. કહેવાય છે કે ત્યાં એક પરી રહેતી હતી જેનું નામ રોઝી હતું. રોઝી પરી મેઘધનુષ્યના તમામ રંગો જેટલી સુંદર હતી. તેની પાંખો ચમકદાર અને વાળ સોનેરી હતા, જે સૂર્યપ્રકાશમાં ચળકતા હતા.

રોઝીનું કામ હતું મેઘધનુષ્યના રંગોને જાળવી રાખવાનું અને ધરતી પર પ્રેમ, ખુશી અને શાંતિ ફેલાવવાનું. તે રોજ સવારે મેઘ ધનુષ્યના પુલ પરથી પસાર થતી અને ગામની આજુબાજુ ઊડતી, જ્યાં બાળકો રમતા હતા અને ફૂલો ખીલતા હતા.

એક દિવસ, ખુશાલ ગામ પર એક દુષ્ટ ડ્રેગનની નજર પડી. આ ડ્રેગનનું નામ બ્લેકહાર્ટ હતું. બ્લેકહાર્ટને ખુશી જરાય પસંદ નહોતી. તેણે ગામ પર કાળી ધૂળનો વરસાદ વરસાવ્યો, જેના કારણે ફૂલો કરમાઈ ગયા, બાળકોના ચહેરા પરથી સ્મિત ગાયબ થઈ ગયું અને ગામમાં અંધકાર છવાઈ ગયો. મેઘધનુષ્યના રંગો પણ ઝાંખા પડવા લાગ્યા.

ગામના લોકો ખૂબ દુઃખી થયા. તેમણે મદદ માટે રોઝી પરીને પ્રાર્થના કરી. રોઝીએ ગામની આ દુર્દશા જોઈને ખૂબ દુઃખ અનુભવ્યું. તેણે નક્કી કર્યું કે તે બ્લેકહાર્ટનો સામનો કરશે અને ગામમાં ખુશી પાછી લાવશે.

રોઝીએ પોતાની જાદુઈ લાકડી લીધી અને મેઘધનુષ્યના બગીચામાંથી સૌથી તેજસ્વી રંગો ભેગા કર્યા. તેણે એક મોટો, ચમકદાર ઊર્જાનો ગોળો બનાવ્યો, જેમાં પ્રેમ, હિંમત અને આશાના રંગો ભરેલા હતા.

બ્લેકહાર્ટ જ્યારે ફરી ગામ પર હુમલો કરવા આવ્યો, ત્યારે રોઝી તેની સામે ઊભી રહી. બ્લેકહાર્ટે તેની તરફ આગનો ગોળો ફેંક્યો, પણ રોઝી ડરી નહીં. તેણે પોતાના ઊર્જાના ગોળાને બ્લેકહાર્ટ તરફ ફેંક્યો.

રોઝીનો ઊર્જાનો ગોળો બ્લેકહાર્ટના કાળા જાદુ સાથે ટકરાયો અને એક ભવ્ય વિસ્ફોટ થયો. રોઝીના ઊર્જાના ગોળામાં રહેલા પ્રેમ અને ખુશીના રંગો એટલા શક્તિશાળી હતા કે બ્લેકહાર્ટનો કાળો જાદુ ટકી શક્યો નહીં. બ્લેકહાર્ટની શક્તિ નષ્ટ થઈ ગઈ અને તે એક નાના, નબળા જીવમાં ફેરવાઈ ગયો, જે પછી ક્યારેય કોઈને હેરાન કરી શક્યો નહીં. ધીમે ધીમે ગામમાં પાછો સૂર્યપ્રકાશ ફર્યો. ફૂલો ફરી ખીલી ઉઠ્યા, બાળકો હસવા લાગ્યા અને મેઘધનુષ્યના રંગો ફરીથી આકાશમાં ઝગમગવા લાગ્યા. રોઝીએ પોતાની જાદુઈ લાકડી હલાવી અને ગામ પર ખુશીના ફૂલોનો વરસાદ વરસાવ્યો, જેનાથી દરેકના હૃદયમાં શાંતિ અને આનંદ છવાઈ ગયો.

તે દિવસથી, ખુશાલ ગામના લોકો રોઝી પરીનો આભાર માનતા રહૃાા. રોઝી હંમેશાં તેમની સાથે રહી, મેઘધનુષ્યના રંગોની જેમ તેમના જીવનમાં ખુશીઓ ભરી.

બોધઃ આ વાર્તા આપણને શીખવે છે કે પ્રેમ, હિંમત અને આશાની શક્તિ કોઈ પણ મુશ્કેલીને હરાવી શકે છે. ભલે પરિસ્થિતિ ગમે તેટલી અંધકારમય હોય, આશાનો એક કિરણ હંમેશાં માર્ગદર્શન આપી શકે છે

જો આપને આ પોસ્ટ ગમી હોય તો શેર કરો...

Follow us: આ જ પ્રકારની બીજી પોસ્ટ માટે અમારી એપ ડાઉનલોડ કરો.

Android: https://rb.gy/surhtv

Apple ios: https://rb.gy/cee4r9

Social Media

ફોટો સ્ટોરી માટે અમારા ઇન્સ્ટાગ્રામ પેઈજને ફોલ્લો કરો

https://www.instagram.com/nobatdaily?r=nametag

વિડિયો માટે અમારી યુ-ટ્યૂબ ચેનલને સબસ્ક્રાઈબ કરો

https://youtube.com/@Nobatofficial

એક હતો કાગડો. તેને એક જગ્યાએથી ચીઝનો ટુકડો મળ્યો. તે ખુશ થઈને ઊડતો ઊડતો એક ઝાડની ડાળી પર જઈને બેઠો, જેથી તે આરામથી પોતાનો ચીઝનો ટુકડો ખાઈ શકે.

એ જ ઝાડ નીચેથી એક ચાલાક શિયાળ પસાર થઈ રહૃાું હતું. તેણે કાગડાના મોંમાં ચીઝનો ટુકડો જોયો. શિયાળના મોંમાં પાણી આવી ગયું. તેને તે ચીઝનો ટુકડો જોઈતો હતો, પણ તે કાગડા સુધી પહોંચી શકે તેમ નહોતો.

શિયાળે એક યુક્તિ વિચારી. તે કાગડાની સામે ઊભું રહૃાું અને નમ્રતાથી બોલ્યું, ''અરે ઓ સુંદર કાગડાભાઈ! તમારા પીંછા કેટલા ચમકદાર છે અને તમારી આંખો કેટલી તેજસ્વી છે! મેં સાંભળ્યું છે કે તમારો અવાજ પણ ખૂબ મધુર છે. શું તમે મને એક ગીત સંભળાવશો?''

કાગડો પોતાની પ્રશંસા સાંભળીને ખુશ થઈ ગયો. તેને લાગ્યું કે તે ખરેખર એક મહાન ગાયક છે. શિયાળની વાત સાંભળીને તે ખૂબ જ ખુશ થઈ ગયો અને પોતાની સુંદરતાના વખાણ સાંભળીને ફૂલાઈ ગયો.

શિયાળને પોતાનું ગીત સંભળાવવા માટે, જેવું કાગડાએ ગીત ગાવા માટે મોં ખોલ્યું, કે તરત જ તેના મોંમાંથી ચીઝનો ટુકડો નીચે પડી ગયો. શિયાળ તો આ જ ક્ષણની રાહ જોઈ રહૃાું હતું. તે તરત જ ચીઝનો ટુકડો ઉઠાવીને ત્યાંથી ભાગી ગયું.

કાગડો ચીઝનો ટુકડો ગુમાવીને પસ્તાવા લાગ્યો. તેણે પોતાની મૂર્ખાઈ પર દુઃખ થયું.

બોધપાઠઃ ખોટી પ્રશંસા કે ખુશામતથી હંમેશાં સાવચેત રહેવું જોઈએ.

જો આપને આ પોસ્ટ ગમી હોય તો શેર કરો...

Follow us: આ જ પ્રકારની બીજી પોસ્ટ માટે અમારી એપ ડાઉનલોડ કરો.

Android: https://rb.gy/surhtv

Apple ios: https://rb.gy/cee4r9

Social Media

ફોટો સ્ટોરી માટે અમારા ઇન્સ્ટાગ્રામ પેઈજને ફોલ્લો કરો

https://www.instagram.com/nobatdaily?r=nametag

વિડિયો માટે અમારી યુ-ટ્યૂબ ચેનલને સબસ્ક્રાઈબ કરો

https://youtube.com/@Nobatofficial

એક સુંદર ગામ હતું. ગામના પાદરે એક મોટો વડલો હતો. એ વડલા પર મીઠી નામની એક ચકલી રહેતી હતી. મીઠી ખૂબ જ મિલનસાર અને ચંચળ હતી. તેને આખો દિવસ ઉડાઉડ કરવી અને ગીતો ગાવા ખૂબ ગમતા.

વડલાની નીચે એક મોટું દર હતું, જેમાં કીટુ નામનો એક કીડો રહેતો હતો. કીટુ સ્વભાવે ખૂબ જ શાંત અને મહેનતુ હતો. તે આખો દિવસ જમીનની અંદર કામ કરતો અને ક્યારેક જ બહાર નીકળતો.

મીઠી અને કીટુ બંને એકબીજાને ઓળખતા હતા, પણ તેમની ગાઢ દોસ્તી નહોતી. મીઠીને લાગતું કે કીટુ તો માત્ર જમીનની અંદર જ રહે છે, જ્યારે કીટુને લાગતું કે મીઠી તો બસ ઉડ્યા જ કરે છે અને તેને કોઈ કામ નથી.

એક દિવસ ખૂબ જોરદાર વરસાદ આવ્યો. એટલો બધો વરસાદ કે આખું ગામ પાણી પાણી થઈ ગયું. મીઠીનું માળો પણ ભીંજાઈ ગયો અને તેને ઠંડી લાગવા માંડી. તે બિચારી ગભરાઈને ક્યાં જાય એ વિચારવા લાગી.

એવામાં કીટુ તેના દરની બહાર આવ્યો. તેણે જોયું કે મીઠી ખૂબ જ દુઃખી છે. કીટુએ મીઠીને કહૃાું, ''મીઠીબેન, તમે કેમ આટલા દુઃખી છો? ચાલો, મારા દરમાં થોડી વાર આશ્રય લઈ લો. ત્યાં તમે સુરક્ષિત રહેશો.''

મીઠીને નવાઈ લાગી. તેણે કીટુનો આભાર માન્યો અને તેના દરમાં ગઈ. કીટુનો દર ખૂબ જ આરામદાયક અને ગરમ હતો. મીઠી ત્યાં સુરક્ષિત અનુભવવા લાગી.

બીજા દિવસે સવારે વરસાદ બંધ થયો. સુરજદાદા ચમકવા લાગ્યા. મીઠી ખુશ થઈને બહાર આવી. તેણે કીટુનો ખૂબ ખૂબ આભાર માન્યો.

''કીટુ, તમે આજે મારી મદદ કરી. મને લાગતું હતું કે તમે તો બસ જમીનની અંદર જ રહો છો અને તમને કોઈની પડી નથી. પણ તમે તો ખૂબ સારા છો,'' મીઠીએ કહૃાું.

કીટુ હસ્યો અને બોલ્યો, ''મીઠીબેન, મને પણ લાગતું હતું કે તમે તો બસ ઉડ્યા જ કરો છો અને તમને કોઈ કામ નથી. પણ તમે તો ખૂબ પ્રેમાળ છો.''

તે દિવસથી મીઠી અને કીટુ પાક્કા મિત્રો બની ગયા. મીઠી ક્યારેક કીટુને નવા નવા ફૂલો અને પાંદડા લાવી આપતી, તો કીટુ ક્યારેક મીઠીને જમીનની અંદરની વાતો કહેતો.

તેઓ બંને સમજ્યા કે દેખાવમાં ભલે અલગ હોય, પણ સારા દિલવાળા મિત્રો કોઈ પણ પરિસ્થિતિમાં મદદ કરી શકે છે.

જો આપને આ પોસ્ટ ગમી હોય તો શેર કરો...

Follow us: આ જ પ્રકારની બીજી પોસ્ટ માટે અમારી એપ ડાઉનલોડ કરો.

Android: https://rb.gy/surhtv

Apple ios: https://rb.gy/cee4r9

Social Media

ફોટો સ્ટોરી માટે અમારા ઇન્સ્ટાગ્રામ પેઈજને ફોલ્લો કરો

https://www.instagram.com/nobatdaily?r=nametag

વિડિયો માટે અમારી યુ-ટ્યૂબ ચેનલને સબસ્ક્રાઈબ કરો

https://youtube.com/@Nobatofficial

એક હતો ભૂખ્યો કૂતરો. તે ખૂબ જ લાલચુ હતો. હંમેશાં તેને બીજાના ભાગનું ખાવાની ઈચ્છા રહેતી.

એક દિવસ તે આમતેમ ભટકતો હતો. શહેરના બજારમાં પહોંચ્યો. ત્યાં એક માંસવાળો બેઠો હતો. કૂતરાએ જોયું કે માંસવાળાની દુકાન પર માંસના મોટા-મોટા ટુકડા લટકાવેલા છે. તેના મોં માં પાણી આવી ગયું. તેણે ધીમેથી માંસના એક મોટા ટુકડાને ચોરી લીધો અને ત્યાંથી ભાગવા લાગ્યો.

તે માંસનો ટુકડો લઈને એક શાંત જગ્યા શોધતો હતો જેથી તે આરામથી ખાઈ શકે. ભાગતા-ભાગતા તે એક નદી પાસે પહોંચ્યો. નદી પર એક નાનકડો પૂલ હતો. કૂતરો એ પૂલ પરથી પસાર થઈ રહૃાો હતો.

જેમ તે પૂલની વચ્ચે પહોંચ્યો, તેણે નદીના પાણીમાં જોયું. પાણીમાં તેને પોતાનું જ પ્રતિબિંબ દેખાયું. પણ કૂતરાને લાગ્યું કે આ બીજો કૂતરો છે અને તેના મોં માં પણ માંસનો ટુકડો છે.

તે લાલચુ કૂતરો વિચારવા લાગ્યો, ''વાહ! કેટલો મોટો માંસનો ટુકડો છે! જો હું આ બીજા કૂતરા પાસેથી તેનો માંસનો ટુકડો પણ છીનવી લઉં તો મને બે ટુકડા મળશે.''

આવું વિચારીને, કૂતરાએ પાણીમાં દેખાતા કૂતરા પાસેથી માંસનો ટુકડો છીનવી લેવા માટે મોટું મોં ખોલ્યું અને ભસવા લાગ્યો. ''ઘ્રાંઉ! ઘ્રાંઉ!''

પણ જેવું તેણે મોં ખોલ્યું, તેના પોતાના મોંમાં જે માંસનો ટુકડો હતો, તે ધડામ દઈને પાણીમાં પડી ગયો.

પાણીમાં પડતા જ માંસનો ટુકડો ડૂબી ગયો. હવે કૂતરા પાસે કંઈ ન રહૃાું. ન તો પહેલો ટુકડો રહૃાો, ન તો જે ટુકડો તેણે પાણીમાં જોયો હતો તે મળ્યો. તેને ખૂબ પસ્તાવો થયો.

કૂતરો નિરાશ થઈને ખાલી હાથે ત્યાંથી ચાલ્યો ગયો. તેને પોતાની લાલચ પર ખૂબ દુઃખ થયું.

બોધઃ- આ વાર્તા આપણને શીખવે છે કે લાલચ બુરી બલા છે. વધુ પડતી લાલચ ક્યારેય ન કરવી જોઈએ, નહીંતર જે આપણી પાસે હોય તે પણ ગુમાવી દઈએ છીએ..

જો આપને આ પોસ્ટ ગમી હોય તો શેર કરો...

Follow us: આ જ પ્રકારની બીજી પોસ્ટ માટે અમારી એપ ડાઉનલોડ કરો.

Android: https://rb.gy/surhtv

Apple ios: https://rb.gy/cee4r9

Social Media

ફોટો સ્ટોરી માટે અમારા ઇન્સ્ટાગ્રામ પેઈજને ફોલ્લો કરો

https://www.instagram.com/nobatdaily?r=nametag

વિડિયો માટે અમારી યુ-ટ્યૂબ ચેનલને સબસ્ક્રાઈબ કરો

https://youtube.com/@Nobatofficial

એક ગાઢ જંગલ હતું. તેમાં જાતજાતના પ્રાણીઓ રહેતા હતા. મોટા હાથી, શક્તિશાળી સિંહ, ઝડપી હરણ, ચાલાક શિયાળ અને નાના-નાના પંખીઓ પણ. આ જંગલમાં એક નાનકડી, રંગબેરંગી ચકલી રહેતી હતી. તેનું નામ ટીની. ટીની બહુ જ ખુશમિજાજી હતી અને તેને ગીતો ગાવાનો ખૂબ શોખ હતો. તે સવારથી સાંજ સુધી મીઠા ટહુકા કરતી, અને તેના અવાજથી આખું જંગલ ગુંજી ઉઠતું.

જંગલનો રાજા હતો સિંહ. તેનું નામ ગર્જન. ગર્જન ખૂબ શક્તિશાળી અને થોડો ગર્વિષ્ઠ પણ હતો. તેને લાગતું કે તે સૌથી મહાન છે અને કોઈ તેને હરાવી શકે તેમ નથી. ગર્જનને શાંતિ ગમતી, પણ ટીનીના સતત ટહુકા તેને ક્યારેક ખલેલ પહોંચાડતા.

એક દિવસ ગર્જન ઝાડ નીચે આરામ કરતો હતો. ટીની તેની ડાળી પર બેસીને જોરશોરથી ગીત ગાતી હતી. ગર્જનને ગુસ્સો આવ્યો. તેણે ગુસ્સામાં ત્રાડ પાડી, 'એય નાની ચકલી! ચૂપ થા! તારા અવાજથી મને માથાનો દુખાવો થાય છે!'

ટીની થોડી ડરી ગઈ, પણ તેને પોતાના ગીત ગાવાનું છોડવું નહોતું. તેણે ધીમા અવાજે કહૃાું, 'પણ મહારાજ, હું તો બસ ગીત ગાઉં છું. મારો અવાજ કોઈને નુકસાન નથી પહોંચાડતો.'

ગર્જન વધુ ગુસ્સે થયો અને બોલ્યો, 'તું મને શીખવીશ? તારા જેવી નાનકડી ચકલી મને હેરાન કરશે? જો તું ચૂપ નહીં થાય તો હું તને...'

ગર્જન આગળ કંઈ બોલે તે પહેલાં જંગલમાં એક મોટી આફત આવી. એક શિકારી જંગલમાં ઘૂસી આવ્યો હતો. તેણે સિંહને પકડવા માટે એક મોટો અને મજબૂત જાળ બિછાવી હતી. ગર્જન આ વાતથી અજાણ હતો. તે શિકારની શોધમાં નીકળ્યો અને અચાનક જ તે જાળમાં ફસાઈ ગયો.

ગર્જન ખૂબ શક્તિશાળી હતો, પણ જાળ એટલી મજબૂત હતી કે તેમાંથી બહાર નીકળી શકતો નહોતો. તેણે જોરજોરથી ગર્જના કરી, પણ કોઈ તેની મદદ કરી શકે તેમ નહોતું. બધા પ્રાણીઓ ડરી ગયા હતા અને સંતાઈ ગયા હતા.

ટીની આકાશમાં ઉડતી હતી. તેણે જોયું કે સિંહ મુશ્કેલીમાં છે. તેને યાદ આવ્યું કે સિંહે તેને ગુસ્સામાં ત્રાડ પાડી હતી, પણ છતાં પણ તેને સિંહ માટે દયા આવી. ટીની તરત જ સિંહ પાસે પહોંચી.

*મહારાજ! તમે ઠીક છો?* ટીનીએ ચિંતિત અવાજે પૂછયું.

ગર્જન નિરાશ થઈને બોલ્યો, 'હું આ જાળમાંથી બહાર નથી નીકળી શકતો, ટીની! લાગે છે કે મારો અંત આવી ગયો.'

ટીનીએ તરત જ મનમાં વિચાર્યું. તે નાની હતી, પણ તેનામાં બિંજ્ઞા હતી. તેણે સિંહને કહૃાું, 'મહારાજ, ચિંતા ન કરો! હું તમને મદદ કરીશ.'

ટીનીએ તરત જ પોતાની બધી મિત્ર ચકલીઓને બોલાવી. બધી ચકલીઓ આવી ગઈ. ટીનીએ તેમને કહૃાું કે સિંહ મુશ્કેલીમાં છે અને આપણે તેને મદદ કરવી પડશે. બધી ચકલીઓએ એકબીજા સાથે વાત કરી અને એક યોજના બનાવી.

બધી ચકલીઓ જાળના દોરા પર બેઠી અને પોતાની નાની પણ તીક્ષ્ણ ચાંચ વડે દોરા કાપવા લાગી. એક પછી એક દોરા કપાઈ રહૃાા હતા. ગર્જન આ જોઈને આશ્ચર્યચકિત થઈ ગયો. તેને વિશ્વાસ નહોતો આવતો કે આ નાનકડી ચકલીઓ તેને બચાવી રહી છે.

ધીમે ધીમે, બધી ચકલીઓએ મળીને આખી જાળ કાપી નાખી. ગર્જન આઝાદ થઈ ગયો! તે ખુશ થઈ ગયો અને તરત જ ટીનીનો આભાર માનવા લાગ્યો.

'ટીની! તેં મને બચાવ્યો! હું તારો હંમેશાં આભારી રહીશ. મને માફ કરજે કે મેં તને ક્યારેય સમજી નહીં. તારો અવાજ બહુ મધુર છે અને તું ખૂબ હિંમતવાન છે.'

ટીની ખુશ થઈ ગઈ. તે અને ગર્જન ત્યારથી ખૂબ સારા મિત્રો બની ગયા. ગર્જન ક્યારેય ટીનીના ગીતોથી કંટાળતો નહોતો, બલ્કે તે તેના ગીતો સાંભળીને આનંદ લેતો.

બોધઃ આ વાર્તા આપણને શીખવે છે કે કોઈ પણ નાનું હોય કે મોટું, દરેક વ્યક્તિમાં કોઈને કોઈ ખાસ ગુણ હોય છે. ક્યારેય કોઈને તેના કદ કે દેખાવ પરથી આંકવા ન જોઈએ. નાના પ્રાણીઓ પણ મોટા પ્રાણીઓને મદદ કરી શકે છે અને સાચી દોસ્તી કદ કે શક્તિ નથી જોતી.

જો આપને આ પોસ્ટ ગમી હોય તો શેર કરો...

Follow us: આ જ પ્રકારની બીજી પોસ્ટ માટે અમારી એપ ડાઉનલોડ કરો.

Android: https://rb.gy/surhtv

Apple ios: https://rb.gy/cee4r9

Social Media

ફોટો સ્ટોરી માટે અમારા ઇન્સ્ટાગ્રામ પેઈજને ફોલ્લો કરો

https://www.instagram.com/nobatdaily?r=nametag

વિડિયો માટે અમારી યુ-ટ્યૂબ ચેનલને સબસ્ક્રાઈબ કરો

https://youtube.com/@Nobatofficial

એક સવારે, સૂરજદાદા હસતા હસતા ઊગ્યા. એમની સોનેરી કિરણો આખી દુનિયા પર ફેલાઈ ગઈ. એક નાના બગીચામાં, ઘણાં બધા ફૂલો ખીલ્યા હતા. ગુલાબ, મોગરો, કમળ... પણ એક ફૂલ હતું જે થોડું ઉદાસ હતું. એ હતું નાનું સૂરજમુખી.

*હું કેમ આટલો નાનો છું?* સૂરજમુખીએ ધીમેથી બબડ્યું. *મારા પાંદડા હજુ નાના છે, અને મારૃં માથું પણ ઝૂકેલું રહે છે.*

બાજુમાં એક મોટી ગુલાબની ડાળી હતી. એણે કહૃાું, *અરે નાનકડા સૂરજમુખી, તું હજુ નાનો છે, પણ તું ખૂબ જ સુંદર બનીશ! બસ, સૂરજદાદા તરફ જોતો રહે.*

સૂરજમુખીએ આંખો ઊંચી કરીને સૂરજદાદા તરફ જોયું. સૂરજદાદા હસતા હતા. સૂરજમુખીએ પણ હસવાનો પ્રયત્ન કર્યો.

રોજ સવારે, સૂરજમુખી સૂરજદાદાને જોતું. જેમ જેમ દિવસો પસાર થતા ગયા, તેમ તેમ સૂરજમુખી મોટું થતું ગયું. એના પાંદડા લીલાછમ અને મજબૂત બન્યા. એનું પીળું માથું ધીમે ધીમે ઊંચું થવા લાગ્યું.

એક દિવસ, જ્યારે સૂરજદાદા બરાબર માથે આવ્યા, ત્યારે સૂરજમુખીનું માથું બિલકુલ ઊંચું હતું! એનું મોટું, પીળું ફૂલ સૂરજદાદાની જેમ જ ચમકતું હતું. આખી દુનિયાને જોઈને એ હસતું હતું.

બીજા ફૂલોએ એને જોઈને તાળીઓ પાડી. *વાહ! સૂરજમુખી કેટલું સુંદર લાગી રહૃાું છે!* ગુલાબ બોલ્યું.

સૂરજમુખી ખુશ થઈ ગયું. એણે શીખી લીધું હતું કે જો આપણે ધીરજ રાખીએ અને સારા બનવાનો પ્રયત્ન કરીએ, તો આપણે પણ સૂરજદાદાની જેમ ચમકી શકીએ છીએ!

જો આપને આ પોસ્ટ ગમી હોય તો શેર કરો...

Follow us: આ જ પ્રકારની બીજી પોસ્ટ માટે અમારી એપ ડાઉનલોડ કરો.

Android: https://rb.gy/surhtv

Apple ios: https://rb.gy/cee4r9

Social Media

ફોટો સ્ટોરી માટે અમારા ઇન્સ્ટાગ્રામ પેઈજને ફોલ્લો કરો

https://www.instagram.com/nobatdaily?r=nametag

વિડિયો માટે અમારી યુ-ટ્યૂબ ચેનલને સબસ્ક્રાઈબ કરો

https://youtube.com/@Nobatofficial

એક હતો નાનકડો સસલો, નામ એનું ટીપુ. ટીપુ જંગલમાં એની મમ્મી, પપ્પા અને ભાઈ-બહેનો સાથે રહેતો હતો. ટીપુ ખૂબ જ મહેનતુ અને હોશિયાર હતો, પણ એને એક બહુ મોટો ડર હતો  એને ઊંચા કૂદકા મારતા નહોતું આવડતું!

જંગલના બીજા બધા સસલાં મોટા મોટા ખાડા કૂદી શકતા, ઝાડની ડાળીઓ પરથી કૂદીને ફળ ઉતારી શકતા, અને સૌથી મોટી વાત, શિકારી આવે ત્યારે ઝડપથી કૂદીને ભાગી શકતા. પણ ટીપુને તો એક નાનકડો પથ્થર પણ કૂદતા ડર લાગતો. એને થતું કે જો એ કૂદશે તો પડી જશે અને એને વાગશે.

આ કારણે ટીપુ હંમેશાં પાછળ રહી જતો. રમવામાં, ખોરાક શોધવામાં, કે ક્યારેક જોખમ આવે ત્યારે પણ એને બહુ મુશ્કેલી પડતી. એના ભાઈ-બહેનો એની મજાક ઉડાવતા, *અરે ટીપુ, તારાથી તો એક કૂદકો પણ નથી મરાતો!* ટીપુને બહુ દુઃખ થતું.

એક દિવસ, જંગલમાં એક ખિસકોલીદાદા આવ્યા. ખિસકોલીદાદા ખૂબ જ જ્ઞાની અને અનુભવી હતા. ટીપુએ એમની પાસે જઈને પોતાની મુશ્કેલી જણાવી.

*ખિસકોલીદાદા, મને ઊંચા કૂદકા મારતા નથી આવડતું. મને બહુ ડર લાગે છે. હું ક્યારેય બીજા સસલાં જેવો નહીં બની શકું?* ટીપુ નિરાશ થઈને બોલ્યો.

ખિસકોલીદાદા હસ્યા. *બેટા ટીપુ, કોઈ જન્મથી જ બધું શીખીને નથી આવતું. દરેક વ્યક્તિ કંઈક નવું શીખે છે અને પ્રગતિ કરે છે. તારો ડર તને રોકી રહૃાો છે. યાદ રાખ, ડરને જીતવાનો એક જ રસ્તો છે તેનો સામનો કરવો.*

ખિસકોલીદાદાએ ટીપુને એક નાનકડી કસરત શીખવી. *રોજ એક નાનકડા પથ્થર પરથી કૂદવાનું શરૂ કર. પછી ધીમે ધીમે પથ્થરની ઊંચાઈ વધારતો જા. જ્યારે પણ તને ડર લાગે, ત્યારે તારી આંખો બંધ કરીને વિચારજે કે તું કૂદી ગયો છે અને સુરક્ષિત છે.*

ટીપુએ ખિસકોલીદાદાની વાત માની. દરરોજ સવારે એ એક નાનકડા પથ્થર પરથી કૂદવાનો અભ્યાસ કરતો. પહેલા એને બહુ ડર લાગતો, પણ ધીમે ધીમે એનો આત્મવિશ્વાસ વધવા લાગ્યો. એક અઠવાડિયા પછી એ થોડા ઊંચા પથ્થર પરથી કૂદી શકતો હતો. એક મહિના પછી એ નાના ખાડા પણ આસાનીથી કૂદી શકતો હતો.

એક દિવસ, જંગલમાં એક મોટો શિયાળ આવી ચડ્યો. બધા સસલાં ભાગવા લાગ્યા. રસ્તામાં એક મોટો, ઊંડો ખાડો હતો. બીજા સસલાં તો કૂદી ગયા, પણ એક નાનકડું સસલું ખાડા પાસે અટકી ગયું. એને કૂદતા ડર લાગતો હતો.

ટીપુએ પાછળ વળીને જોયું. એણે જોયું કે શિયાળ પેલા સસલાની નજીક આવી રહૃાું હતું. ટીપુને ખિસકોલીદાદાની વાત યાદ આવીઃ *ડરને જીતવાનો એક જ રસ્તો છે તેનો સામનો કરવો.*

ટીપુએ પૂરી તાકાત લગાવી, એક લાંબી છલાંગ લગાવી અને ખાડો કૂદી ગયો! એટલું જ નહીં, એણે તરત જ પેલા ડરેલા સસલાનો હાથ પકડ્યો અને એને પણ મદદ કરીને ખાડો કૂદાવ્યો. બંને સસલાં સુરક્ષિત જગ્યાએ પહોંચી ગયા.

આ ઘટના પછી ટીપુ જંગલનો હીરો બની ગયો. બધા સસલાં એની હિંમત અને મહેનતની પ્રસંશા કરવા લાગ્યા. ટીપુએ સાબિત કરી દીધું કે જો આપણે હિંમત અને મહેનત કરીએ, તો કોઈપણ ડર અને કોઈપણ મુશ્કેલીને પાર કરી શકીએ છીએ.

બોધઃ આ વાર્તા આપણને શીખવે છે કે જો આપણે આપણા ડરનો સામનો કરીએ અને સતત પ્રયત્નશીલ રહીએ, તો આપણે કોઈપણ લક્ષ્ય પ્રાપ્ત કરી શકીએ છીએ. ક્યારેય હિંમત ન હારવી અને પોતાના પર વિશ્વાસ રાખવો એ જ સફળતાની ચાવી છે.

જો આપને આ પોસ્ટ ગમી હોય તો શેર કરો...

Follow us: આ જ પ્રકારની બીજી પોસ્ટ માટે અમારી એપ ડાઉનલોડ કરો.

Android: https://rb.gy/surhtv

Apple ios: https://rb.gy/cee4r9

Social Media

ફોટો સ્ટોરી માટે અમારા ઇન્સ્ટાગ્રામ પેઈજને ફોલ્લો કરો

https://www.instagram.com/nobatdaily?r=nametag

વિડિયો માટે અમારી યુ-ટ્યૂબ ચેનલને સબસ્ક્રાઈબ કરો

https://youtube.com/@Nobatofficial

એક સુંદર જંગલમાં, રંગબેરંગી ફૂલો અને ઊંચા વૃક્ષોની વચ્ચે, પરીઓની એક નાની વસાહત આવેલી હતી. આ વસાહતમાં ટિમટિમા નામની એક નાની પરી રહેતી હતી. ટિમટિમાને બીજા બધાથી થોડું અલગ લાગતું હતું, કારણ કે તેની પાંખો બીજી પરીઓની જેમ ચમકતી નહોતી. તે થોડી ઝાંખી અને આછી હતી.

બીજી પરીઓ જ્યારે આકાશમાં ઊંચે ઊડતી અને તારાઓ સાથે રમતી, ત્યારે ટિમટિમા એકલી નીચે ફૂલો સાથે વાતો કરતી અથવા તો પતંગિયાની પાછળ દોડતી. તેને ઊડવાની ખૂબ ઈચ્છા થતી, પણ પોતાની પાંખોને જોઈને તે નિરાશ થઈ જતી.

એક દિવસ, જંગલમાં એક નાનો છોકરો રસ્તો ભૂલી ગયો. તે ડરી ગયો હતો અને રડતો હતો. ટિમટિમાએ તેનો રડવાનો અવાજ સાંભળ્યો અને તે તરફ ઉડી. (જો કે તે ધીમેથી અને નીચું જ ઉડી શકી).

તેણે છોકરા પાસે જઈને પૂછયું, *તું કોણ છે? અને કેમ રડે છે?*

છોકરાએ ડરતાં ડરતાં કહૃાું, *હું રાજુ છું. હું મારા ઘરે જઈ રહૃાો હતો, પણ રસ્તો ભૂલી ગયો.*

ટિમટિમાને રાજુ પર દયા આવી. તેણે કહૃાું, *તું ગભરાઈશ નહીં. હું તને રસ્તો બતાવીશ.*

પછી ટિમટિમા ધીમે ધીમે ઉડવા લાગી અને રાજુ તેની પાછળ ચાલવા લાગ્યો. ટિમટિમાની પાંખો ભલે ઝાંખી હતી, પણ તે રાજુને રસ્તો બતાવવામાં મદદરૂપ થઈ રહી હતી. રસ્તામાં ઘણા કાંટા અને પથ્થરો આવ્યા, પણ ટિમટિમાએ રાજુને ધ્યાનથી ચાલવાનું કહૃાું.

ધીમે ધીમે તેઓ જંગલની બહાર પહોંચી ગયા. રાજુને પોતાનું ગામ દેખાયું અને તે ખુશ થઈ ગયો. તેણે ટિમટિમાનો ખૂબ ખૂબ આભાર માન્યો.

રાજુએ કહૃાું, *તારી પાંખો ભલે ચમકતી નથી, પણ તે મારા માટે સૌથી સુંદર પાંખો છે! તેં મને મદદ કરી.*

ટિમટિમાને રાજુની વાત સાંભળીને ખૂબ સારૃં લાગ્યું. પહેલીવાર તેને પોતાની પાંખો વિશે શરમ ન આવી. તેને સમજાયું કે સુંદરતા ફક્ત દેખાવમાં જ નથી હોતી, પણ બીજાને મદદ કરવામાં પણ હોય છે.

ત્યારથી ટિમટિમાએ ક્યારેય પોતાની ઝાંખી પાંખો માટે દુઃખ ન કર્યું. તે હંમેશાં બીજાની મદદ કરવા માટે તૈયાર રહેતી અને જંગલની સૌથી પ્રેમાળ પરી તરીકે ઓળખાઈ.

જો આપને આ પોસ્ટ ગમી હોય તો શેર કરો...

Follow us: આ જ પ્રકારની બીજી પોસ્ટ માટે અમારી એપ ડાઉનલોડ કરો.

Android: https://rb.gy/surhtv

Apple ios: https://rb.gy/cee4r9

Social Media

ફોટો સ્ટોરી માટે અમારા ઇન્સ્ટાગ્રામ પેઈજને ફોલ્લો કરો

https://www.instagram.com/nobatdaily?r=nametag

વિડિયો માટે અમારી યુ-ટ્યૂબ ચેનલને સબસ્ક્રાઈબ કરો

https://youtube.com/@Nobatofficial

એક નાનકડું ગામ હતું. એ ગામમાં એક બહુ જ ડાહી અને સમજદાર છોકરી રહેતી હતી. એનું નામ હતું રાધા. રાધાને કુદરત સાથે બહુ પ્રેમ હતો. તે રોજ સવારે વહેલી ઊઠીને ગામના પાદરમાં આવેલા મોટા વડના ઝાડ પાસે જતી.

વડના ઝાડ પર ઘણાં પંખીઓ રહેતા હતા. રાધા એમની સાથે વાતો કરતી, એમને ચણ નાખતી અને એમના ગીતો સાંભળતી. પંખીઓ પણ રાધાને બહુ ચાહતા હતા.

એક દિવસ રાધા વડના ઝાડ નીચે બેઠી હતી ત્યારે તેણે જોયું કે એક નાનું પંખી ઝાડ પરથી નીચે પડી ગયું છે. એ પંખી હજી ઊડી શકે એમ નહોતું અને ડરી ગયું હતું. રાધાને એના પર બહુ દયા આવી.

તેણે ધીમેથી પંખીને પોતાના હાથમાં લીધું. પંખી નાનું અને નાજુક હતું. રાધા તેને પોતાના ઘરે લઈ ગઈ. તેણે એક નાનકડા વાસણમાં તેના માટે પાણી મૂક્યું અને થોડા દાણા પણ નાખ્યા. રાધાએ પંખીની બહુ કાળજી લીધી. તે તેને રોજ પ્રેમથી ખવડાવતી અને તેની પાસે બેસીને વાતો કરતી.

થોડા દિવસોમાં પંખી સાજું થઈ ગયું અને તેના પાંખોમાં તાકાત આવી ગઈ. એક સવારે રાધા પંખીને લઈને વડના ઝાડ પાસે ગઈ. તેણે પંખીને હળવેથી ઊંચે ઉડાડ્યું. પંખી ખુશીથી ચીંચીં કરતું આકાશમાં ઊંચે ઊડી ગયું

રાધાએ હસીને પંખીને વિદાય આપી. તે જાણતી હતી કે હવે પંખી આઝાદ છે અને પોતાના ઘરે પાછું જઈ શકશે. રાધાને પંખીની મદદ કરીને બહુ આનંદ થયો.

ત્યારથી રાધા રોજ વડના ઝાડ પાસે જતી અને પંખીઓ સાથે પ્રેમથી રમતી. તેણે શીખ્યું હતું કે દરેક જીવ દયાને પાત્ર છે અને આપણે બધાએ એકબીજાની મદદ કરવી જોઈએ.

જો આપને આ પોસ્ટ ગમી હોય તો શેર કરો...

Follow us: આ જ પ્રકારની બીજી પોસ્ટ માટે અમારી એપ ડાઉનલોડ કરો.

Android: https://rb.gy/surhtv

Apple ios: https://rb.gy/cee4r9

Social Media

ફોટો સ્ટોરી માટે અમારા ઇન્સ્ટાગ્રામ પેઈજને ફોલ્લો કરો

https://www.instagram.com/nobatdaily?r=nametag

વિડિયો માટે અમારી યુ-ટ્યૂબ ચેનલને સબસ્ક્રાઈબ કરો

https://youtube.com/@Nobatofficial

એક જંગલમાં એક નાનું હરણ રહેતું હતું. તે ખૂબ જ ડરપોક હતું અને હંમેશાં બીજા પ્રાણીઓથી દૂર જ રહેતું હતું.

એક દિવસ હરણ જંગલમાં એક તળાવ પાસે પાણી પીવા ગયું. ત્યાં તેને એક મોટો સિંહ જોવા મળ્યો. સિંહને જોઈને હરણ ખૂબ જ ડરી ગયું અને ત્યાંથી એકદમ ઝડપથી ભાગવા લાગ્યું.

સિંહ પણ તેની પાછળ ઝડપથી દોડ્યો. હરણ ખૂબ જ ઝડપથી દોડતું હતું, પરંતુ સિંહ પણ ઓછો નહોતો. થોડીવારમાં સિંહે હરણને પકડી લીધું. હરણને લાગ્યું કે હવે તેનો અંત નજીક છે. તેણે પોતાની આંખો બંધ કરી દીધી.

પરંતુ સિંહે તેને માર્યું નહીં. તેણે હરણને કહૃાું, *તું ખૂબ જ ડરેલો દેખાય છે. તને શું થયું છે?*

હરણે ડરતાં ડરતાં કહૃાું, *મને બધા પ્રાણીઓથી ડર લાગે છે. મને લાગે છે કે બધા મને મારી નાખશે.*

સિંહ હસ્યો અને બોલ્યો, *તું ગાંડો છે. બધા પ્રાણીઓ ખરાબ નથી હોતા. જો તું ડરવાનું છોડી દે તો તને કોઈ નુકસાન નહીં પહોંચાડે.*

હરણને સિંહની વાત સાચી લાગી. તેણે ત્યારથી ડરવાનું છોડી દીધું. હવે તે જંગલમાં બધા પ્રાણીઓ સાથે હળીમળીને રહેતું હતું અને તેને ક્યારેય કોઈનાથી ડર લાગતો નહોતો.

બોધઃ ડર એક એવી લાગણી છે જે આપણને નબળા બનાવે છે. જો આપણે ડરવાનું છોડી દઈએ તો આપણે જીવનમાં ઘણી સફળતા મેળવી શકીએ છીએ.

જો આપને આ પોસ્ટ ગમી હોય તો શેર કરો...

Follow us: આ જ પ્રકારની બીજી પોસ્ટ માટે અમારી એપ ડાઉનલોડ કરો.

Android: https://rb.gy/surhtv

Apple ios: https://rb.gy/cee4r9

Social Media

ફોટો સ્ટોરી માટે અમારા ઇન્સ્ટાગ્રામ પેઈજને ફોલ્લો કરો

https://www.instagram.com/nobatdaily?r=nametag

વિડિયો માટે અમારી યુ-ટ્યૂબ ચેનલને સબસ્ક્રાઈબ કરો

https://youtube.com/@Nobatofficial

એક નાનકડા ગામમાં રાધા નામની એક છોકરી રહેતી હતી. તેને ફૂલો ખૂબ ગમતાં હતાં. એક દિવસ તે રમતી રમતી ગામના પાદરમાં આવેલા એક બગીચામાં પહોંચી. ત્યાં તેણે એક અનોખું ફૂલ જોયું. તે ફૂલ સોનેરી રંગનું હતું અને તેની પાંદડીઓમાંથી નાની નાની ચમક આવતી હતી. રાધાને તે ફૂલ એટલું ગમ્યું કે તેણે તેને તોડી લીધું.

ફૂલ તોડતાં જ તેમાંથી એક નાનો અવાજ આવ્યો, *ઓય!* રાધા ડરી ગઈ અને આજુબાજુ જોવા લાગી. પછી તેણે જોયું કે ફૂલની વચ્ચેથી એક નાની પરી બહાર આવી રહી છે. પરી ખૂબ જ નાની હતી અને તેના પાંખો રંગબેરંગી હતા.

પરીએ રાધાને કહૃાું, *તેં મને કેમ તોડ્યું? હું તો આ બગીચાની રાણી છું.*

રાધાને પોતાની ભૂલ સમજાઈ. તેણે પરીને કહૃાું, *મને માફ કરજો. મને ખબર નહોતી કે તમે આ ફૂલમાં રહો છો. આ ફૂલ તો ખૂબ જ સુંદર હતું એટલે મેં તેને તોડી લીધું.*

પરી રાધાની વાત સાંભળીને થોડી શાંત થઈ. તેણે કહૃાું, *હું તને માફ કરી દઈશ, પણ તારે મને પાછી મારા ફૂલ પર મૂકવી પડશે અને વચન આપવું પડશે કે તું ક્યારેય કોઈ ફૂલને કારણ વગર નહીં તોડે.*

રાધાએ તરત જ પરીને તેના ફૂલ પર મૂકી દીધી અને વચન આપ્યું કે તે ક્યારેય કોઈ ફૂલને નહીં તોડે. પરી ખુશ થઈ ગઈ અને રાધાને એક નાનકડું જાદુઈ બીજ આપ્યું. તેણે કહૃાું, *આ બીજ તારા ઘરમાં વાવજે. તેમાંથી એક એવું છોડ ઊગશે જે તારા જીવનમાં ખુશીઓ લાવશે.*

રાધા ખુશ થઈને ઘરે ગઈ અને તેણે તે બીજ વાવ્યું. થોડા દિવસોમાં તેમાંથી એક સુંદર છોડ ઊગ્યો અને તેના પર પણ સોનેરી રંગના ચમકતા ફૂલો આવ્યા. રાધા તે ફૂલોની ખૂબ કાળજી રાખતી અને તેના જીવનમાં હંમેશા ખુશ રહેતી.

જો આપને આ પોસ્ટ ગમી હોય તો શેર કરો...

Follow us: આ જ પ્રકારની બીજી પોસ્ટ માટે અમારી એપ ડાઉનલોડ કરો.

Android: https://rb.gy/surhtv

Apple ios: https://rb.gy/cee4r9

Social Media

ફોટો સ્ટોરી માટે અમારા ઇન્સ્ટાગ્રામ પેઈજને ફોલ્લો કરો

https://www.instagram.com/nobatdaily?r=nametag

વિડિયો માટે અમારી યુ-ટ્યૂબ ચેનલને સબસ્ક્રાઈબ કરો

https://youtube.com/@Nobatofficial